Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Ανθρώπων έργα(και μια έκθεση ιδεών)

Προχωράω ανάμεσα στους ανθρώπους  αυτό το καιρό. Τούς διαπερνώ. Μέχρι πριν λίγο κατοικούσα μέσα τους.  Τώρα σαν να λιγόστεψε  η σημασία  τους,σαν να σούρωσε η κουρτίνα . Μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι μεγάλωσα. Μπορεί να φταίει και ο Σοπενχάουερ "Άμα μέχρι τα 40 σου δεν έχεις μισήσει τους ανθρώπους,μάλλον δεν τους αγάπησες  ποτέ σου."

Αλλά μπορεί και να τα παραλέω: Γιατί δεν μπορεί ,κάποιο αταβιστικό κομμάτι,εστιασμένο στην επιβίωση του ευατου μου θα φροντίσει για την γρήγορη ανάρρωση  των κακών ιδεών που φυτρώνουν σαν μανιτάρια  εντός του εγκεφαλικού ιστού.

βλέπεις οι ιδέες ,οι κακές ιδέες ,εξαπλώνονται πιο γρήγορα από τις καλές. Αρα αυτό μπορεί να σημαίνει πως ο κακός μου ευατός παίρνει κεφάλι,δηλαδή ζω εις  βάρος του καλού μου ευατού,που στο βάθος δεν είναι επιλήσμων,κι ότι πρέπει σύντομα να συνέλθει. Να βάλω θέμα έκθεσης λοιπόν:\


"Θυμήσου εξάπαντος την μέρα που ένιωσες τελευταία φορά καλός άνθρωπος. Θέμα για εξέταση τις προσεχείς ημέρες.

     Υπερεπειγούσα προτεραιότητα.
      Τακτοποίηση εσωτερικών υποθέσεων.
      Παρακαλώ να μην αναβληθεί"


Αλλά  τελικά αναβλήθηκε. Επ `αόριστον. Γιατί αυτό το ποστ γράφεται χρόνια,αιώνες,πριν από μένα ,για μένα, κι από την τελευταία μου τελεία έχουν μεσολαβήσει 26 ώρες,34 λεπτά και 26 δευτερόλεπτα,συν μια γενναία δόση χημικών. Που σημαίνει πως ότι ήθελα να γράψω χάθηκε στην πορεία. Ποια πορεία? Καμιά πορεία.

Μόνο απορία έχω εγώ-δεν ξέρω τίποτα για καμιά πορεία. Μόνο κάτι κυνηγητά και κάτι άγνωστες λέξεις που ακουσα " Μπάτσοι-Γουρούνια-θα σας φάμε, και το δικό σου πρόσωπο  να χάνετε μέσα στο πλήθος ,και γω με κλάματα να σε γυρεύω,που μ`αφήνετε ρε καριόληδες να κλαίω  μέσα στο δρόμο  μονάχος?

Δεν ξέρετε ότι δεν είμαστε στο ίδιο έργο θεατές? Με  άλλα μάτια βλέπω εγώ τον φόβο.

" Όλοι εσείς που περνάτε αμέριμνοι κάτω από τα μάτια μου,μια μέρα θα βάλω δυνατά τα κλάματα και θα σας πνίξω." Δεν πειράζει κύριε Βαρβέρη μου . Τα βάζω εγώ τα κλάματα. Για λογαριασμό ολων μας.  Να ξεμπερδέψω μια και καλή και με τους αμέριμνους, αλλά και με μένα. Αλλά πάνω από όλα με τα κλάματα. Εσείς περιμένετε. Δεν ηρθε ακόμα η σειρά σας.Η δικιά μου είναι που  επείγει.

 Γιατί αυτήν  την ώρα εγω  κλαίω,αλλά δεν πρέπει,γιατί η μεγάλη πορεία ξεκίνησε,δεν πρέπει να με βρει ανέτοιμο τέτοιο φονικό. Αλλά να που με βρίσκει. Γιατί εγώ χάθηκα κλαίγοντας,τυφλώθηκα που να με πάρει ο διάολος. Κι  εσύ παίρνεις τηλέφωνο-με ψάχνεις στα παλιά σφαγεία του μετρό ./. Που είσαι ? με ρωτάς,χάθηκα σου απαντώ. Είμαι ανεπίδεκτος μαθήσεως γαμώ τι μου,ούτε να χαθώ με χάρη δεν ξέρω, αλλά εσύ με βρίσκεις, μα είναι δυνατόν να χάθηκες? με ρωτάς. Άντε τώρα να εξηγήσεις .  Πώς έχω τόσο πλήθος μέσα μου που παθαίνω κατακλυσμό. Δεν μιλάω ,τι να πω,  είμαι και σε φάση ανηλικιώσης-μην με ζορίζετε παιδιά. Είμαι εν ενεργεία ναυάγιο,μην βλέπετε που δεν το δείχνω. Ξέρω να το καλύπτω με τραγούδια.


    " Με συγχωρείς που ήμουνα  με σένα χωρίς,με συγχωρείς." Να στο τραγουδήσω?  Αστό καλύτερα για σπίτι.

Έπεισα μου φάνηκε πως κρυφτήκαμε κι από τον ίδιο μας τον ευατό. Περπατούσαμε ανάμεσα στις φωτιές και τα ερείπια. Η μάνα σου τελικά είχε δίκιο:Θα γίνουν φασαρίες. Τώρα που να βρίσκεται. Θα ταΐζει κανένα αδέσποτο. Περνάει κι αυτή την δική της φάση ανηλικιώσης.

Στην επιστροφή σταμάτησα στο σούπερ -μάρκετ. Η κοπέλα με κοιτάζει κι απορεί. "Μα τι σου συμβαίνει? Φαίνεσαι κάπως σήμερα..." Δεν ξέρεις τίποτα? της λέω αυστηρά? " Τι να ξέρω.. ,μου απαντά στο ίδιο ύφος,εγώ το μόνο που ξέρω , είναι ότι το παιδί μου έχει πυρετό και με περιμένει στο σπίτι να γυρίσω..Έχει συμβεί κάτι σοβαρό?


Επιστρέφω τώρα στο σπίτι. Βάζω το κλειδί στην πόρτα. Παραδόξως ανταποκρίνεται με μεγάλη ευκολία. Ένα βράδυ μ`άφησε απ`έξω. Οταν θέλει να με τιμωρήσει μου τα κάνει αυτά. Όταν θέλει να με ευχαριστήσει με ξεκλειδώνει αμέσως. Στο τραπέζι αντί της έκθεσης,με περίμενε  η Χάνα Άρεντ..Σαν να το ξερε..

"Δύναμη και βία είναι πράγματα αντίθετα. Όταν η μια επικρατεί απόλυτα,η άλλη απουσιάζει. Η βια εμφανίζεται εκεί που η δύναμη κινδυνεύει ,αλλά αν αφεθεί ανεξέλεγκτη καταλήγει στην εξαφάνιση της δύναμης. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι σωστό να θεωρείται αντίθετο της βίας,η μη βία. Η αναφορά στη μη βίαιη δύναμη είναι στην πραγματικότητα πλεονασμός. Η βία μπορεί να καταστρέψει τη δύναμη,αλλά είναι εντελώς ανίκανη να την δημιουργήσει..."


Κλείνω το βιβλίο με μια νοσηρή ευχαρίστηση. Ότι ήταν να καταλάβω ,το κατάλαβα σήμερα,ίσως και χθες-με άλλον τρόπο . Μια ναζιάρα φωνή ακούγεται από το ανοιχτό παράθυρο,εντελώς παράταιρη, με όσα σκέφτομαι και ζω,και κάνει τις σκέψεις μου να παραιτηθούν  από τον αγώνα τους να συμμορφωθούν με το αυτονόητο.  "...Βλάκα..Εγώ για σένα το κάνα..δεν θα έβγαινα στο δρόμο ξεκάλτσωτη σαν την τελευταία τσούλα.."

Ανθρώπων Εργα, κι Ανθρώπων Λόγια. Εντελώς χαμένα.

Παρασκευή, 10 Δεκεμβρίου 2010

Τόσο μακρυά, μα τόσο κοντά

Ωραίο χαμόγελο έχεις. Να,σε κοιτάζω τώρα,και λέω για φαντάσου,ένα χαμόγελου ζωντανού ανθρώπου.Δυσκολεμένο μου φαίνεται να το πιστέψω. Άκου τώρα πως μου κόλλησε αυτή η λέξη:Δυσκολεμένο. Την άκουσα να την λέει η Σ. χθες το πρωί που μιλούσαμε,και είπα να την υιοθετήσω. Ταλαντούχο κορίτσι η Σ. Παίζει ,σκηνοθετεί,σκίζει. Έχει κι αυτά τα παράξενα μάτια που γελάνε και κλαίνε συγχρόνως, δεν θες και πολύ να γκρεμιστείς μέσα τους. Είπε κι αυτή την φράση απ`το έργο ,κομμάτια έγινα " Ένα παιδί που θα λερωθεί πολύ με το χώμα ,κερδίζει την αθωότητα του ως ενήλικας?" Ακού τώρα ερώτηση να σου συμβεί. Και να πρέπει να απαντήσεις κιόλας. Δεν σφάξανε. Δεν έτρεξα τόσο δρόμο για να σας δώσω την ενηλικίωση μου σε ένα πρωί. Μέσα σε ένα φάκελλο.



Σε σένα έπρεπε να γίνει αυτήν η ερώτηση. Εσύ που έχεις εξοικειωθεί πια με τα χώματα . Εσύ είσαι ο ειδικός . 2 χρόνια τώρα .Σε θυμήθηκε αμέσως η Σ. "Τέτοιες μέρες έφυγε ο Κωνσταντίνος " "Α" ψέλλισα, ναι, ο Κωνσταντίνος''.... Ποιο ψεύτικο χαμόγελο πρέπει να φορέσεις για να σκεπάσεις την σιωπή της θλίψης. Ποια στάση πρέπει να υιοθετήσεις.



Αλλά εγώ όπως ξέρεις υιοθετώ πολύ εύκολα πράγματα. Τα υιοθετώ μονό και μόνο για να δω αν στέκονται. Μόλις τα δω να προχωράνε ,τους δίνω μια και τα γκρεμίζω. Από μικρό παιδί ήμουν έτσι και χειρότερα. Στην ηλικία που έφυγες εσύ, εγώ ξεκινούσα την ζωή μου. Αργοκίνητο καράβι,κι όμως πήγαινα. Κατάσκοπος-από άλλο επάγγελμα παραμόνευα την ευτυχία. Αλλά δεν ερχόταν , και είπα να φτιάξω μια ψεύτικη.


Άλλωστε νομίζω ότι η ψεύτικη αρετή πείθει περισσότερο κι από την αληθινή,αρα τι πειράζει να είσαι ερασιτεχνικά ευτυχισμένος. Αν ζούσες τώρα ,μπορεί και να γελάγαμε μ`αυτά. Αν ζούσες μπορεί να τσουγγκρίζαμε αδέξια τα ποτήρια με τις βότκες μας. Εσύ, θυμάμαι καλά: Χωρίς φέτα λεμόνι.



Ας πιω λοιπόν με σένα ,χωρίς εσένα : Η μνήμη βλέπεις αγόρι είναι ταυτότητα .Είμαστε αυτά που έχουμε κάνει, αυτά που θυμάσαι ορίζουν αυτό που είσαι,όταν ξεχάσεις την ζωή σου παύεις να υπάρχεις,ακόμα και πριν επέλθει ο θάνατος σου.


Εσένα επήλθε γρήγορα οπότε: Αντίο.




Στην κηδεία σου έκλαιγε πολύς κόσμος,κόσμος που στην πλειονότητα του ήταν, άσχετος μέ σένα .Εντούτοις έκλαιγε. Είναι εύκολα τα δάκρυα όταν δεν αφορούν εσένα. Είναι σαν δανεικό κοστούμι: Ποτέ δεν συνδέεσαι με κάτι όταν ξέρεις ότι θα το επιστρέψεις. Στις κηδείες οι άνθρωποι κλαίνε σαν ρόλος. Μπορεί βέβαια να κλαίνε για μια πιθανή ταύτιση,γιατί ξέρεις πως πάνε αυτά: Σήμερα εγώ,αύριο εσύ,και πάει λέγοντας. Στην κηδεία της μάνας μου δεν έκλαψα καθόλου.



Σαν ρόλος και γω . Σαν την ηρωίδα την Ανιές στο έργο ,που άκουσε 100 φορές το Adagio της δέκατης συμφωνίας του Μάλερ, για να μην έχει πραγματικά δάκρυα την ώρα της τελετής. Της φαινόταν τόσο εξευτελιστικό να κλαις μπροστά στους άλλους , που προτίμησε να αφήσει και το τελευταίο δάκρυ της στο σπίτι ,πάρα να το μοιραστεί με τα άξεστα μάτια των περαστικών.


Μα και συ θαρρώ το ίδιο θα κανες. Αλλά τώρα τα λόγια μας γίνανε κρυμμένες υποσχέσεις. Και να τις αθετήσουμε ομως, κανείς από τους δυο μας δεν πρόκειται να θυμώσει :Στην επαλήθευση θα δούμε πως τα μπερδεμένα ήταν και τα πιο σωστά...


Ο τάφος σου έμαθα πως είναι κατάμαυρος. Ο Κάφκα έλεγε πως όταν επισκέπτεσαι μια πόλη πρέπει οπωσδήποτε να συναντήσεις το νεκροταφείο και το τσίρκο της. Τώρα οι άνθρωποι,μιας και δεν έχεις νέα απ`αυτούς, δεν χρειάζεται να συναντήσουν τίποτα απ`τα δυο , αφού έχουν εγκατασταθεί μέσα τους ,οριστικά πλέον, και το νεκροταφείο και το τσίρκο . Οπότε που να τρέχεις. Κοιτάζεις μέσα σου και χορταίνεις παρουσία. Η και απουσία.


Από την μεριά του καθενός το κενό. Σου φεύγω τώρα. Θα σου ξανά ρθω όταν δεν θα χω νέα, όταν ο χρόνος θα χει κουμπώσει για τα καλά τα πράγματα, κι όταν η πίστη θα με χει οριστικά εγκαταλείψει.


Εσύ τώρα, από κει που είσαι αμετάκλητα σιωπηλός, κάνε αυτό που θα κάνε κάθε φιλοδοξος νεκρός : Δώσε στο ονειρο τρελά φιλιά , κι αποκοιμήσου.

Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

Yes I Do



Σ`ακούω  να μου μιλάς. Ποιος φόβος  σου άραγε να έχεις αγαπήσει πάλι. Φωνή τρομαγμένη. Θέλει κάπου  να ακουμπήσει. Εγώ δεν μιλάω. Έχω προσαράξει στην σιωπή μου. Η φράση της βέβαια  "δεν  έχω πια λόγο να ζω " με προβληματίζει.

Μου φέρνει στο νου εκείνο τον στίχο που λέει " Έπεσε η ζωή μου κάτω και δεν έσκυψα να την  μαζέψω". Μπα ,δεν πρέπει να της πω . Θα την κάνω ακόμη πιο χάλια. Όχι δεν πρέπει. Της λέω κάτι χαριτωμένο,κάτι κωμικό. Θέλω τόσο πολύ να γελάσει.  Δεν γελάει όμως. Είναι προσηλωμένη στο Μοναστήρι του χαραχτήρα της.

Αυτός ο χαραχτήρας.  Πόσους σκλάβους έχει  κλείσει μέσα του. Πόσα άλυτα γιατί έχει πάρει στο λαιμό του. Εκείνος  όμως επιμένει να κάνει τα δικά του.

Χρειάζεται τελικά  κάμποσα χρονάκια,για να μην πω δεκαετίες  ολότελα χαμένες, για να διαπιστώσεις το προφανές: Πως από αυτό που φοβάσαι δεν πρόκειται να γλυτώσεις. Μερικοί από μας θα πάμε τελικά από φόβο. Καμιά σοβαρή αρρώστια,κανένας καρκίνος δεν πρόκειται  να μας διαλύσει.

Μόνο ένας αδιαφιλονίκητος φόβος θα μας σκεπάσει,που υποπτεύομαι, στο τέλος θα μας καταπιεί.
 Kι όλοι θα αναρωτιούνται " Μα τι του συνέβη? Μέχρι χθες έμοιαζε άτρωτος...
Κι όλα αυτά τα παθαίνεις από την  πολλή σου ενηλικίωση . Από την πολλή σου την προσπάθεια να δείξεις ζωντανός.

Σαν την φίλη μου , και συ, και γω ,και ολοι μας.
Αγωνιστικούς Χαιρετισμούς Στο Μέλλον. Κάποτε θα συναντηθούμε. Λίγο  πριν  ο φόβος μας αφήσει.