Και οι Εσχατοι Εσονται Πρώτοι

                                                                                             

                                                                                           

Κραυγές και ψίθυροι

Η γυναίκα που ζει από πάνω μου είναι μια περίπτωση τρομερή. Ζει εδώ και χρόνια  σε ένα καθεστώς απελπισίας και οδύνης. Σήμερα δεν έχει πετάξει κανένα πιάτο από μπαλκόνι,κι όσο να ναι ανησυχώ. Σε λίγο με το ρυθμό που τα πετάει τα πιάτα  ,και με την επικείμενη φτώχεια,θα αναγκαστεί  να πάρει χάρτινα. Αυτή η γυναίκα είναι παγιδευμένη  μέσα στον θυμό της. Αυτή η γυναίκα πέρασε καρκίνο.Αυτή η γυναίκα δεν έμαθε τίποτα από τον καρκίνο.Αυτή η γυναίκα έχει ένα γιο.Και τον βασανίζει. Ανελέητα.

"Αληταρά ,θα σε σκοτώσω τ`ακούς ?15 χρονώ και μου φοράς σκουλαρίκι? Πουστάρα! " Το πουστάρα δε, το τονίζει  με τόση σκληρότητα,που όσο και παχύδερμο να σαι ,κάπου στο βάθος  λυγίζεις. Και σκέφτεσαι.
 Κι αναλογίζεσαι  όλες αυτές τις μανούλες του κόσμου που από τύχη η μπορεί κι από ατυχία  γέννησαν, κι όταν τις αναλογιστείς σωστά ,φέρνεις στο μυαλό σου  την δική σου μανούλα , που ποτέ δεν σου μίλησε έτσι,κι ευχαριστείς τον άγνωστο θεό που σου έδωσε την μανούλα που έχεις η που  την είχες,κι όχι την από πάνω μανούλα.Την μισότρελη.

Πάνω από όλα όμως σκέφτεσαι την φράση  που είχες διαβάσει πριν από πολλά χρόνια,μια φράση που ακόμα σ`ακολουθεί "Αληθινά ενήλικος είναι μόνο εκείνος που εξουσιάζει κάποιον κλειστό χώρο και που μπορεί  εκεί να κάνει ότι θέλει ,χωρίς να τον βλέπει κανείς και να τον ελέγχει." Οι μανούλες βέβαια  για τις οποίες μιλώ,δεν χαμπαριάζουν από τέτοια πράγματα. Σιγά μην σ`αφήσουν να γίνεις και ενήλικας.  Οι μανούλες-Δράκοι έχουν γρίλιες αντι για μάτια και καιροφυλακτούν την κάθε σου κίνηση. Οι μανούλες αυτού του είδους  δεν σου επιτρέπουν να μεγαλώσεις ."Μαμά βρήκα  δουλειά . Τι δουλειά παιδί μου? Δουλειά με μηχανάκι.Δουλειά με μηχανάκι?Ντιλιβεράς δηλαδή. Όχι παιδί μου ,δεν κάνεις για αυτή τη δουλειά. Θα σκοτωθείς. Είσαι άχρηστος"

Η μανούλα  πάνω από όλα δίνει δύναμη στο παιδί της .Τον κάνει επιβιωτικό  μπροστά στις κακουχίες . Παμπόνηρες μανούλες . Δεν αφήνουν συρτάρι για συρτάρι που να μην  ψάξουν . Η μανούλα σιχαίνεται τα μυστικά. "Μίλησέ μου παιδί μου. Άνοιξε την καρδιά σου. H μανούλα  θα σε καταλάβει.Μην μου κρύβεις πράγματα." Εκείνη την στιγμή ,αθώο παιδί μην την πατήσεις. Μην κάνεις το λάθος και ξεκλειδώσεις  το απαραβίαστο. Γιατί  οι μανούλες  έτσι και οσμιστούν αδυναμία σε τσάκισαν. Είναι χειρότεροι και από εραστές

Δεν θα γλυτώσεις την αγάπη μου

 Αλλά εγώ πρώτα βλέπω τον νεκρό,και μετά γίνεται ο φόνος.
"Αλήτη . Νόμιζες ότι θα μου κρυβόμουν .Νόμιζες   ότι δεν θα τα βρίσκα.." Αυτή είναι η  φωνή της από πάνω μανούλας.Κι ότι είχα αρχίσει να ανησυχώ .Την βλέπω(νοερά): Κρατάει στα χέρια της πορνοπεριοδικά  και τα κουνάει πέρα δώθε μπροστά στα μάτια του εκπλκηκτου γιου της.Έτσι  μου δίνει να φανταστώ.Αλλά σωστά φαντάζομαι γιατί  τα βλέπω να ανατινάζονται μπροστά στα μάτια μου . Εικόνες σκληρού σεξ  γεμίζουν τον ήδη βρώμικο ακάλυπτο. Πρέπει οι πάντες να μάθουν  τα παραστρατήματα του γιου.Εν τω μεταξύ τα ουρλιαχτά συνεχίζονται  με περισσότερο μένος αυτή τη φορά,με  περισσότερη ένταση. Ακούω κατσαρολικά να σπάνε ,ποτήρια, καρδιές να ανοίγουν στα δυο ,και γω κάπου στο ενδιάμεσο να αναρωτιέμαι  για την μοίρα του γιου.

Ξέρω πολλούς ανθρώπους  που το περιβάλλον τους τους γονάτισε. Εξ αφορμής  μιας τρελής μανούλας. Μανούλες που χρησιμοποίησαν το παιδί σαν πυρομαχικό .Οι άτεγκτες μανούλες. Οι μανούλες που τα δίνουν όλα για το παιδί τους. Οι μανούλες που θυσιάστηκαν πάνω από όλα. " Αν η θυσία είναι η μοίρα της μάνας,τότε το παιδί που γεννιέται είναι ένα Λάθος που δεν εξαγοράζεται με τίποτα". Τίποτα δεν μάθατε μανούλες.

Εξακολουθώ βέβαια να αναρωτιέμαι για την μοίρα του γιου.Δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος για το παρα πέρα του. Τον ακούω που ζητάει συγγνώμη . Η μαμά κλαίει " Μαμά σε παρακαλώ μην θυμώνεις ,μαμά σε παρακαλώ ,συγχώρεσε το μου,και τον φαντάζομαι να γονατίζει μπροστά στα πόδια της μαμάς για να σκουπίσει τα δάκρυα της.Κακόμοιρε γιε. Σαν τον Μποντλέρ και συ. 40 χρονών θα γίνεις και την μάνα σου ακόμα  θα μου τρέμεις.

Αλλά η μαμά αργεί να συγχωρέσει . Πρέπει να  τεντώσει το σχοινί της ενοχής όσο δεν γίνεται.."Κάθε φορά  που θα φεύγεις απ`το σπίτι ,θα κουβαλάς μαζί σου το επιπληκτικό βλέμμα που θα σε καλεί να  γυρίσεις πίσω.Θα γυρνάς στον κόσμο σα σκυλί δεμένο μ`ένα μακρύ σχοινί.Ακόμα κι όταν θα σαι μακρυά,θα νιώθεις πάντα το λουρί στο λαιμό σου.Ακόμα  κι όταν θα περνάς τον καιρό σου με γυναίκες ,ακόμα κι όταν θα σαι μαζί τους στο κρεβάτι  θα κρέμεται από το λαιμό σου το σχοινί και κάπου μακρυά  η μαμά κρατώντας στο χέρι την άκρη του θα το κουνάει σπασμωδικά  για να σε επιπλήξει  για όσα άσεμνε παραδόθηκες..."


Η μανούλα πρέπει να αποκοιμήθηκε γιατί  δεν ακούω τίποτα πλέον.Καμιά φωνή ,κανένας λυγμός παράταιρος δεν βγαίνει   από το γλυκό της στόμα .Ίσως τελικά να έγινε δεχτή η συγνώμη του γιου και να ησύχασε για σήμερα.Αύριο  μια καινούργια μάχη  θα γεννηθεί .Αύριο που η βρωμιά της καρδιάς θα χει ξεπλυθεί από τα δάκρυά.Ίσως να αποτύχει καλύτερα αύριο.

Της εξοχής τα πρωινά είναι λόγια τετάρτης

Akapnoi(Part 4) by Kolpo Grosso Live Cast on Mixcloud

Πες μου μια λέξη(και γω θα την πιστέψω)

Η κοπέλα πάνω από την απλώστρα αγνοεί  σίγουρα  όσα δεν γνωρίζω.Βέβαια το πιο σίγουρο είναι ότι αγνοεί κι ολη  μου την ύπαρξη.αλλά αυτό είναι το λιγότερο.Το περισσότερο είναι  ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος εγκεφαλικής εμβολής. Ανησυχώ για την υγεία της . Μιλάει στο κινητό τουλάχιστον 2  ώρες. Ο εγκέφαλος της πρέπει να έχει γίνει ήδη κιμάς. Εσύ φυσικά  εχεις φρίξει .




"Έλεος  πια" φωνάζεις  Θα το ανατινάξεις το σύστημα κοπέλα μου ..κλείστο πια το ρημάδι..."Εγώ φυσικά γελάω. Καταλαβαίνω την περίπτωση της. Βέβαια δεν είναι η δίκη μου η περίπτωση,αλλά μπορώ να την ερμηνεύσω. Μπορώ να μπω στο διάδρομο της ,ίσα για ένα μεσημεριάτικο αερομπικ μυαλού.

"Αλήτη.Κάθομαι εδώ και 3 μήνες και σε περιμένω να ρθείς ,και συ με γράφεις.Πότε παραλιακή  μου πας ,και πότε Χατζηγιάννης.Δεν αντέχω πια άλλο ,το καταλαβαίνεις?"


Η φωνή της αντηχεί σε ολόκληρη την παραλία." Μα καλά δεν ντρέπεται ?"με ρωτάς. Η ντροπή είναι ωραίο ρούχο ,άλλα ακατάλληλο  για να ενδυθεί η ερωτική ικεσία.Εσύ φυσικά δεν τα ξέρεις αυτά. Ξέρεις άλλα ,όχι αυτά. Είσαι έξω από το παζάρι του φονιά. Η κοπέλα όμως τα ξέρει από γεννησιμιού της. Εντός της  χιλιάδες  Κομματάκια Μπαρτ συνθλίβονται . Εσύ φυσικά προβληματίζεσαι   για τον τρόπο με τον όποιο οδηγήθηκε στην ερωτική της καταδίκη .Και φυσικά  με ποιο τρόπο την πληρώνει. 

    Την παρακολουθείς πάντως αχόρταγα.                                                                      "Βάζω στοίχημα πως δεν τον ξέρει . Από το Φέισμπούκ τον γνώρισε ,και μας πουλάει τώρα ιστορία.." Αυτό όντως είναι  η περίπτωση μου. Το ερωτικό παραλήρημα..."ο  ερωτευμένος παραληρεί. Αλλά το παραλήρημα του είναι βλακώδες. Υπάρχει βλακωδέστερο πράγμα από έναν ερωτευμένο? Επίσης εκπλήσσεται ακατάπαυστα. Δεν έχει χρόνο να μετασχηματίσει ,να  αντιστρέψει ,να προστατέψει.Γνωρίζει την βλακεία του,αλλά δεν την λογοκρίνει.."


 Η κοπέλα μας βέβαια αλογόκριτη.
.."Και σε είχα πιστέψει ρε κάφρε .Αλλά με πούλησες.Σού είπα δεν με νοιάζει αν δεν έχεις μια και δεν μ`άκουσες.Δουλεύω ρε,τ`ακούς?Γιατί δεν έρχεσαι εδώ? Κάνω 10 κουρέματα την ημέρα ,ένα σκασμό λεφτά βγάζω ,δεν με νοιάζει. Μπορώ να μας ζήσω  και τους δυο μας ,αλλά εσύ μου θέλεις να πηγαίνεις στον Χατζηγιάννη με τις τσούλες..Με ποίαν είσαι τώρα? 

 Εσύ φυσικά δεν πιστεύεις  στα αυτιά σου. Μια ερωτευμένη κομμώτρια στα πρόθυρα της κατάρευσης. Ωραίος ρόλος.                   


"Μα την ακούς? Είναι για δέσιμο ..Γελάς? Σε λίγο δεν θα γελάς καθόλου όταν  θα ανατιναχτεί  το κρανίο της..  Με τόσα  ραδιοκύματα  που έχει απορροφήσει ,είναι ζήτημα λεπτών για να συμβεί το μακελειό..." σ`ακούω να λες ,αλλά εγώ στο βάθος  βλέπω ένα πλοίο  που προσπαθεί να αράξει για να  αποβιβάζει άλλους τρελούς, τουρίστες  κατά προτίμηση,τυλιγμένους με κόκκινα σωσίβια.Σ`αυτήν την παραλία διαλέξανε να πνιγούν.

Χιλιάδες κόκκινα σωσίβια παρατάσσονται μπροστά στα έκπληκτα μάτια μας .Μάνες παιδιά,αδέλφια,όλοι μαζί,δίνουν ένα ξέφρενο αγώνα  με το νερό. Θα μπορούσε να είναι   ένα ζωντανό ναυάγιο ,σε απευθείας μετάδοση από την κόλαση τους.Αλλά για την  ώρα ,κάποιου άλλου είδους κόλαση ,δίνει  τα ρέστα του. Εγώ τα χω πάρει εδώ και χρόνια.Έκλεισε τα βιβλίο. Δεν μου χρωστάει κανείς τίποτα.


" ..εγώ φταίω  ρε κανένας άλλος ..Που σε εμπιστεύτηκα ..και συ με πρόδωσες.. Αλλά θα γυρίσεις που θα πας...Μόνο εγώ  θα είμαι στη Ζωή  σου..Πάρτο απόφαση..."


 Τελικά σκέφτομαι  πως από όλες τις αποφάσεις  που πρέπει να πάρεις  κανείς στον έρωτα ,η πιο σωστή μου  φαίνεται  αυτή που  δεν σε οδηγεί στο γκρεμό. Αλλά τι έρωτας θα ήταν  αυτός  αν δεν μπορεί να σε γκρεμίσει...Δεν βαριέσαι. Το χεις πει εσύ  άλλωστε καλύτερα .Όλοι οι έρωτες ,έρωτες λέγονται.

Εγω δεν ξέρω τίποτα πια.

Σημασία εχει ο δρόμος {part 3}

Έχω καρδιά προσκυνητή.Σ`αυτό το  μουσείο το καταλαβαίνω.Εσύ με καταλαβαίνεις? Για να σε δω...αφηρημένος μου φαίνεσαι. Αρα δεν με καταλαβαίνεις ,αρα να προχωρήσω άφοβα προς το ναό.Ωραίος ναός. Μουσείο βέβαια το λένε οι περαστικοί ,αλλά εγώ επιμένω στα δικά μου.

Ότι αξίζει σ`αυτό το νησί μάλλον εδώ θα βρίσκεται.Τα γράμματα του γίγαντα.Κάπου εδώ μέσα  θα κοιμούνται. Οι περαστικοί περνάνε και χαζεύουν. Φωτογραφίες απαγορεύονται.Κρίμα. Δεν θα δείξουν σε κανένα  τα γράμματα .ούτε τα οικόσημα ,ούτε τα πρόσωπα των ζακυνθινών   αρχόντων  θα αποτυπωθούν στις άξεστες μηχανές τους. Όχι πως αν επιτρεπόταν θα το κάνανε.  Η ραστώνη εμποδίζει  την σκέψη να εισχωρήσει μέσα στον εγκεφαλικό ιστό.  Ίσως να ναι και καλύτερα έτσι. Που ξέρεις τελικά. Μπορεί το καλύτερο  να είναι  μια πόρτα για κάτι πολύ χειρότερο.

Αλλά για την ώρα  βρισκόμαστε   μπροστά στη πόρτα του μουσείου.Όμορφη πόρτα. Την σπρώχνεις  και  βρίσκεσαι με μια ανάσα μέσα. Η κοπέλα επί της υποδοχής  δεν μας είδε καν. Mιλάει στο τηλέφωνο .Φαίνεται στεναχωρημένη. η είσοδος στοιχίζει μόλις 4  ευρώπουλα. Όχι δεν τα θέλει τα χρήματα μας. Την σημασία θέλει  κάποιου που την πρόδωσε. Το βλέπω στο βλέμμα της: Κάποιος έρωτας πρέπει να της παράπεσε  και ψάχνει ενόχους. Πάντως όχι εμένα. Εγώ έχω δηλώσει εδώ και χρόνια αθώος. Εν πλήρη  συγχύσει,αλλά αθώος.

 Αρα αφήστε με έξω από αυτό το λογαριασμό. Μας αφήνεις λοιπόν και περνάμε. Ο λογαριασμός  απλήρωτος ,το ίδιο και η είσοδος. Κάνεις δεν μας ενοχλεί. Περπατάμε εν υπνώσει  μέσα στο μουσείο . Πρέπει οπωσδήποτε να βρω τα γράμματα. Κάποιος πρέπει να νοιαστεί για αυτά. Καποιος πρέπει να κλάψει. "...Η ποσότης  των δακρύων αυτού του κόσμου είναι αμετάβλητη. Για καθέναν που αρχίζει να κλαίει, κάποιος άλλος σταματάει.."

Αφού δεν κλαίει κανένας εδώ μέσα ,ας αρπάξω πρώτος την κορδέλα.Για να την δω..Γερή  μου φαίνεται. Αδοκίμαστη. Να την εμπιστευτώ αφοβα. Περνάω κι ακουμπώ το γυαλί. Το φυσάω. Καμιά σκόνη δεν έχει κάτσει . Ο Γίγαντας  είναι απών ,αλλά η γραφή του είναι αιώνια.."και  εστεκα και εθεωρούσα τα τέσσερα δάχτυλα για πολληώρα,και αιστάνθηκα μεγάλη λαχτάρα,γιατί είδα πως ήμουνα στενεμένος να λιγοστέψω,και κοντά στον λιανό μου δάχτυλο έβαλα το σιμοτινό του στην ίδια θέση...' Η  Γυναίκα της Ζακυθος  βρίσκεται εδώ. Κόσμος περνάει κι έρχεται ,κι αδιάφορα απλώνει  το βλέμμα του στην παλιά γραφή. Αφοπλιστικά ασυγκίνητος κόσμος  περιφέρει το σαρκίο του  εδώ μέσα  και γω ? Τι παριστάνω εγώ? ".. Και έφριξα και έστριψα στην αντίκρυ μερία το πρόσωπο μου,και εξανασανε το μάτι μου στον καθρέπτη,ο οποίος δεν έδειχνε παρά τη Γυναίκα  μοναχή και εμε και το φως.."

Το φως είναι αιώνιο. Το ίδιο και η γραφή. Εδώ μέσα πάλλεται η σημασία της . Αλλά και η σιωπή του χρόνου. Νιώθεις να σε διαπερνά  σ`αυτό το χώρο,σ`αυτόν τον χώρο που ο χρόνος θαρρείς πως   έχει σταματήσει  για μένα.  Γυρίζω και σε κοιτάζω. Ο δικός σου χρόνος νομίζω πως έχει σταματήσει κάπου στο ενδιάμεσο. Γυρίζεις και τα κοιτάς όλα . Το δίχως άλλο έχεις καρδιά περιηγητή. Μου χαμογελάς. "Όλα καλά?" με ρωτάς ,"Όλα καλά' σου απαντώ.Κι αυτή την φορά το εννοώ περισσότερο από ποτέ.

Στου Δρόμου τα μισά{ part 2}

Ωραία είναι εδώ που με έφερες. Πώς είπαμε πως το λένε το μαγαζί? Ζάκυνθο?Γνέφεις καταφατικά ,αρα σωστά έχω  κεντράρει. Το σημειώνω  να μην το ξεχάσω ,γιατί ξέρεις πως είμαι εγώ .Άμα αφεθώ ,αφήνομαι δια παντός. 

Καλό θα είναι  λοιπόν  να μου λες το που βρίσκομαι  γιατί η πυξίδα μου  αλλιώς με δείχνει τα φεγγάρια των διακοπών .Είπαμε εσύ οδηγείς .Αλλά κι γω καλά το πάω.Έχω έμπνευση αυτό το καλοκαίρι  μην βλέπεις που δεν στο λέω. Σας έχω ξεγελάσει ολους με την δήθεν ησυχία μου. Λίγο όμως να με πειράξεις  και η επιμήκυνση κοπτήρων θα είναι θέμα δευτερολέπτων.

Να ,η Φατιμέ  το κατάλαβε αμέσως. Κάτι μου λέει για κόκα ,και λέω εγώ ,κόκα μόνο με ανθρακικό.Μπαίνουν στη μέση σφήνα  όμως  οι μεταφράσεις κι όλα εξηγούνται: Κόκα στα αλβανικά σημαίνει κεφάλι ".Το κεφάλι σου συνεχώς μιλάει" ,μας εξηγεί ο γιος της και γω καταλαβαίνω..τι καταλαβαίνω? Ότι είμαι έρμαιο μιας χαμένης μετάφρασης? Πολύ πιθανό.


Εσύ βέβαια πετάγεσαι και μου λες " μάλλον  σε συμπάθησε και μην το ψάχνεις παραπέρα "και γω σου απαντώ "ναι φυσικά  και δεν το ψάχνω,τι νόμισες,ότι θα το ψάξω? Είναι αργά άλλωστε, είμαστε κουρασμένοι , να κοιμηθούμε. σου λέω  "ναι να κοιμηθούμε " μου λες και συ  κι ανεβαίνουμε  στο δωμάτιο. Φρούτα και κρασί μας περιμένουν στο τραπέζι  .Η αλβανική φιλοξενία μας σοκάρει ευχάριστα. Για φαντάσου. Κι ύστερα  τους λένε αγροίκους.
 
Το δωμάτιο εν τω μεταξύ,μια κούκλα.

Καμιά σχέση με το περσινό.Μεγάλο ,ευρύχωρο.Μάλλον έχουν βάλει  διακοσμητή.Τ`ακούς συ,λιποθυμάς από το σοκ."Ποιο διακοσμητή? μου λες ,δεν βλέπεις τις κουρτίνες  που είναι στο χρώμα του εμετού? Λέω "σοβαρά?" Υπάρχει τέτοιο χρώμα?  "Ασφαλώς και υπάρχει" μου απαντάς εσύ. "Και καλά οι κουρτίνες..τα φώτα δεν τα βλέπεις  με πόση κακογουστιά έχουν στηθεί?"Μύλος η υπόθεση .Κάνω να σκεφτώ με το καλό μου το μυαλό ,κι όχι το θερινό,και μου ρχεται σφήνα εκείνο το τραγούδι που λέει ..".και  βάφω τις κουρτίνες στο χρώμα που μισούσες"..



Άσχετο,αλλά εμένα μ`αρέσει.Όχι το τραγούδι.Το δωμάτιο.Αποπνέει κάτι,κάτι απροσδιόριστο.Έχει κι αυτή την θάλασσα ,ανοιχτός ορίζοντας μπροστά στα μάτια μου,δεν θέλω και πολύ να κατρακυλήσω  στο ρομάντζο. Στο νου μου εν τω μεταξύ ο Σεφέρης. " Είμαι η θάλασσα ποιος θα μπορέσει  να με αδειάσει..."

Αλήθεια ποιος.




Οι επόμενες μέρες με βρίσκουν σε μια κατάσταση εκστατικής Νιρβάνας.Αλλού πατάω κι αλλού βρίσκομαι.Το νησί  και η αύρα του  με προσκαλεί σε μια χαζάουα τρομαχτικής έντασης.Ίσως βέβαια να  του μεταδίδω την δική μου ένταση,και κείνο να μου φέρεται  ανάλογα.Πάντως εκείνο που μου κάνει περισσότερο εντύπωση είναι όλες αυτές οι εκκλησίες.Μεγάλη αμαρτία πρέπει να χει αυτό το νησί.Το διαισθάνομαι.Το ίδιο άλλωστε είχε πει και ο Χατζιδάκης όταν πήγε για πρώτη φορά  στην Θεσσαλονίκη .Το ίδιο θα πω  και γω φαντάζομαι  όταν θα ανέβω επάνω ,τον άλλο μήνα,μετά  από 5 χρόνια.Αλλά για την ώρα επείγει αυτό το ταξίδι{που συνεχίζεται..}

Ολα είναι δρόμος{ η κάτι το ενδιάμεσο} 1ο μέρος

"Θέλω  να γράψω  αλλιώς" σκέφτομαι. Εσύ οδηγάς. Καλά κάνεις κι οδηγάς . Αρα δεν μ`ακούς,η μπορεί και να μ`ακούς  και να παριστάνεις  πως δήθεν ,τάχα. Δεν με ξεγελάς εμένα.Σε έχω καταλάβει. Σε έχω γεννήσει . Κάτω από την σιωπή σου  λάμπει η ευφυΐα σου .Τι σκέφτεσαι  τώρα που οδηγείς? Μακάρι να ξερά. Εγώ όπως καταλαβαίνεις  έχω ριχτεί σε  ιλιγγιώδεις σκέψεις,που μπορεί να έχουν αφετηρία τους το γράψιμο,εντούτοις  αν τις παρακοιτάξεις  θα διαπιστώσεις  πως μόνο αυτό δεν έχουν.

Κάτι πάω να ψελλίσω,θέλω να πω κουράστηκα πια ,θελω να αλλάξω ζωή  ,αλλά πριν το πω πετάγεσαι ξαφνικά και μου λες ¨"δεν είναι καταπληκτικό κτήριο αυτό?"Μπα", σου λέω ,το βαριέμαι. Βέβαια άμα το ξανακοιτάξω  είμαι σίγουρος πως θα μ`αρέσει. Να του δώσω λοιπόν μια δεύτερη ευκαιρία. Το κοιτάζω λοιπόν  και διαπιστώνω πως όντως, ναι, μ' αρέσει. Τι χαζός που είμαι .Αφού ότι  κι αν πεις  εγώ το υιοθετώ στο λεπτό.

Υποχωρητικός παιδί μου. Κι ας με λες εσύ κατσίκι. Εγώ είμαι ήσυχος. Φτάνει να μην επιχειρήσεις να με δέσεις. Γιατί τότε θα  την φας σίγουρα την κατραπακιά σου. Αλλά μην δίνεις σημασία σε ότι λέω. Εσύ μπροστά να  κοιτάς ,το τιμόνι σου. Όχι ότι φοβάμαι ,αλλά κοίτα το. Μπορεί να πω κάτι και να χαθεί  ο έλεγχος. Εγώ πάλια οδηγούσα.Τι γελάς? Αλήθεια σου λέω..το Κλαρκ δεν είναι αμάξι? Πόσους σκότωσα? Καλά τώρα και συ. Ότι θέλεις λες. Μια φορά καρφώθηκα σε ένα φορτηγό ,κοίταζα αλλού..ξέρεις πως είναι αυτά.

Τελικά μάλλον δεν ξέρεις, για αυτό γελάς. Το πιο δύσκολο πράγμα στον άνθρωπο είναι να διηγηθεί το πως έζησε. Το ίδιο το βίωμα σε πετάει απέξω. Από την άλλη αν ήξερα πως  έζησα θα σου το λέγα? Μου το χει απαγορέψει ρητά ο Γιατρός "Κανείς να μην μάθει πως ζήσαμε ,πως ερωτευτήκαμε,και προπάντων πώς πεθάναμε" Άλλωστε  μας χτυπάει ανελέητα αυτός ο ήλιος, κι αν αρχίζω να μιλάω  μπορεί να  χρεώσεις  σ`αυτόν την εξομολόγηση ,κι όχι στην καλή μου διάθεση. Έπειτα δεν φοβάμαι. Ο φόβος βλέπεις φίλε σε ωθεί  προς σ`αυτήν την κατεύθυνση .Η εξομολόγηση: Η στρογγυλή ώρα του ανθρώπου. Αλλά τώρα ταξιδεύουμε. Μου ταξες ταξίδι να με πας .Το πες,το κάνεις.Οδηγα λοιπόν ,τι κάθεσαι? Κάτσε να σου στρίψω ένα τσιγάρο. Θα το φτιάξω σωστά. Άμα θέλω κάτι , είμαι χρήσιμος σ`αυτό. Άμα δεν θέλω είναι το πρόβλημα...

Το παίρνεις στα χέρια σου,το επιθεωρείς για λίγο,εγώ θα του βάζα 7 ,εσύ δεν ξέρω πόσο, και το ταξίδι  σαν να μου φαίνεται ότι ξεκίνησε για τα καλά .Κλείνω τα μάτια μου για λίγο  και φέρνω στο μυαλό  μου τον Πεσόα "Γύρισα όλο τον κόσμο και δεν αντίκρισα παρά τη θαμπή απομίμηση  αυτών που είδα χώρις να ταξιδέψω".Αλλά αυτή δεν είναι ατάκα έναρξής .Ούτε καν τέλους. Ανοίγω τα μάτια μου.Σε κοιτάζω. Προχωράμε.

Εμμονες ιδέες

Πάντα πίστευα πως θα φαγωθώ από καρχαρία.Πιο πολύ όμως πίστευα ότι θα φαγωθεί ο αδελφός μου που ήταν  και εξακολουθεί να είναι δεινός κολυμβητής.Δεν ξέρω πως μου μπήκε αυτή η πετριά.Θα χει παίξει φαντάζομαι τον ρόλο του ο Σπίλμπεργκ. Θυμάμαι πως όταν είχα δει  Τα σαγόνια του καρχαρία ,την επόμενη κιόλας μέρα  έκοψα και τις βουτιές και τας περιπλανήσεις μου εις την  πολύπαθη ξέρα ,εκεί οπού ήταν η μόνιμη στάση  όλων των θαλλασοδαρμένων. Έτσι εξηγείται η τάση μου να τα βλέπω όλα από μακρυά.


Από τότε χρονολογείται το δράμα μου. Κι ότι μαθαίνεις από μικρός δύσκολα το εγκαταλείπεις.Δεν πα να σου  λέει η ζωή να πας από δω ,να πας από κει,εσύ επιδειχτικά εγκαταλείπεις.  Το βίωμα σου σε τραβάει  ,όπως  το αίμα τον καρχαρία ,στην γνωστή στεριά  εκεί που φυλάγεται η μνήμη με τα πτώματα. Αλλά και ο σέρφερ που φαγώθηκε , από αληθινό καρχαρία ,φαντάζομαι πως κι αυτός τα δικά του βιώματα θα άκουσε ,κι όχι τους άλλους. Τι κι αν σε προειδοποιούν οι άλλοι για το προφανές . Το σήμα κινδύνου μέσα σου δεν λειτουργεί . Η μπορεί και να λειτουργεί  αλλά ο μηχανισμός της σιγουριάς  μέσα σου σε κάνει να μην  θες να λειτουργεί.

Κι έτσι απλά πεθαίνεις .Έτσι κι αλλιώς όμως πεθαίνεις καθέ λεπτό που περνάει ,κι όλο συνεχώς αναβάλεις,όχι τον θάνατο,όχι αυτόν, την ζωή σου αναβαλεις ,κι όλο κάνεις πρόβα για την επόμενη σκηνή, μα  η ζωή δεν είναι πρόβα. Ούτε καν τζενεράλε.

Αλλά η ζωή είναι ζωή ,ψεύτικη η αληθινή,δική σου είναι ,και τα όνειρα  κι αυτά λαμπρά ,μεγαλεπήβολα  σε καλούν σε εκμυστηρεύσεις. Αλλά  οι εκμυστηρεύσεις  χρειάζονται  σκοτάδι.  Οπως και στον ερωτα  .Για να βλέπεις  πόσο  ο άλλος σου λείπει.

Σ`αφήνω ,γειά.

Είναι πρωί τώρα που σου γράφω.Εσύ μπορεί να κοιμάσαι  η μόλις να ξύπνησες.Αλλά αν ξύπνησες  σημαίνει ότι είσαι κοντά μου.Καλημέρα λοιπόν. Εγώ όπως καταλαβαίνεις έχω ετοιμαστεί.Σε λίγο σου φεύγω.Όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα ,γιατί όπως καταλαβαίνεις  ετοιμαζόμουν.Είμαι ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής .Ακόμα κι αυτή την στιγμή που σου γράφω αναρωτιέμαι τι χρήσιμο δεν έχω πάρει κοντά μου.

Για κάτσε να σκεφτώ...Ρούχα, παντελόνια,πουκάμισα,βιβλία..το σίδερο το έβαλα?Το έβαλα .Αλλά και πάλι κάτι θα έχω ξεχάσει, δεν μπορεί.Τις ελλείψεις μου βέβαια θα μου τις υπενθυμίσει η ανάγκη όταν θα την επικαλεστώ.Δεν είμαι τακτικός,το ξέρω.Πιτσιρίκος  αγαπούσα πολύ την τάξη ,αλλά μου φαίνεται πως κατά την διάρκεια αυτής της τάξης  κάποιο ατύχημα θα συνέβη ,και έμεινα στον τόπο.Έτσι δεν λέγανε τότε,παλιά στο γυμνάσιο?"Έμεινε στον τόπο".Τι σου είναι η γλώσσα..

Επίσης όταν μεγάλωσα διάβασα και εκείνον τον ρημάδι τον στίχο  και πολύ το γλέντησα. "Όταν η αταξία μιλάει ,η τάξη να σωπαίνει. Έχει  μεγάλη πείρα ο χαμός.." Εμένα μου το λες.Εγώ το ξέρω από πρώτο χέρι.Έχω κάνει διατριβή στο χαμό. Εγώ και ο Χαμός:Οι αιώνιοι εραστές. Αλλά μην νομίζεις.Την θέλουν και την απόστασή τους. Οι εραστές. Που όσο και δεμένοι να ναι ,το σχοινί  του έρωτα κάποια στιγμή  λυγίζει.Φθείρεται. Θα μου πεις  το κόβεις και το αντικαθιστάς.Εύκολο να το λες ,αλλά άμα χαθεί η σκιά του Έρωτα  μου,ξέχασε καλύτερα και το όνομά μου.Τραγούδι  πρέπει να ναι αυτό.Σοφό τραγούδι. Εμένα οτι μου λένε τα τραγούδια το κάνω.

Μου λένε  πέσε στο γκρεμό?Πολύ ευχαρίστως λέω εγώ .Για να το λες εσύ κάτι θα ξέρεις τραγούδι μου καλό.Αγόρασα και καινούργιο φλασάκι  κι έχωσα εκεί μέσα καμιά πεντακοσαριά.Να χεις  από κάπου να πιαστείς βρε αδελφέ. Σε μια δύσκολη στιγμή.Σίγουρα θα υπάρξουν και αυτές  οι στιγμές κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Όπως και οι στιγμές της αμηχανίας. . Αλλά το ταξίδι,το κάθε ταξίδι ,πρέπει να το οδηγείς εσύ.Γιατί άμα συμβαίνει το αντίθετο  τερματίζει πριν την ώρα του.

Θα μαι ήσυχος όμως,το υπόσχομαι. Πέρσι ήμουν πολύ φουρτουνιασμένος .Πολύ θυμό σου λέω.Να κάτι χρήσιμο που πρέπει να φτιαχτεί σ`αυτήν τη χώρα. .Στην Ισπανία ήδη υπάρχει:Ένα κτήριο όπου μπορείς να διοχετευεις το θυμό σου.Σου δίνουν χρήσιμα  εργαλεία, όπως τσεκούρια μπαλτάδες, και συ  πας και κάνεις καλοκαιρινό το κτήριο ,δηλαδή τους τοίχους. Αλλά άμα δεν θες να σπάσεις τίποτα μπορείς με την άνεση σου να ουρλιάξεις.Κανείς δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσει.Κανείς δεν πρόκειται να σε πει τρελό.Στην Μ . Που της το είπα ενθουσιάστηκε.Καλό παιδί" Να το επισκεφτούμε μου είπε με νόημα.Έξυπνο παιδί.Πήρα και το καπέλο που σου λέγα .Αλλά μόλις το πήρα μου φύγε  και η λαχτάρα να το φορέσω. Τελικά θα πάρω μαζί μου το παλιό. Άλλωστε ότι είναι της μόδας γερνάει. Αρα ας εμπιστευτούμε το παλιό για σιγουριά.


Τελειώνω.Δεν ήμουν ποτέ καλός στους  αποχαιρετισμούς.Θα μου πεις είσαι ποτέ καλός σε κάτι?Δεν ξέρω.Αλλά για σένα θα πάψω να αναβάλω και  θα το βάλω στο χάρτη μου σαν σκοπό .Αν ιχνηλατήσω σωστά  θα φανεί άλλωστε το βλέμμα μου....

Να μου προσέχεις και γω θα μαι  στο πλάι σου.Το πρωινό σου ξύπνημα σου λέει γεια.

Κάτι να καίει

Παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον ΑΥΤΗΝ  την σειρά.Το θέμα της  είναι κάτι που βασανίζει τον καθένα από μας:Τι θα γινόταν αν λιποθυμούσες για 2 λεπτά  κι έβλεπες το μέλλον σου.Ναι, το γνωστό μέλλον , το ανεξιχνίαστο.Το μέλλον που σου τάζει καινούργιες ελπίδες .Το μέλλον το δικαιωμένο.Το άκλαυτο.Ένα μέλλον μπορετό,καθόλου αβάσταχτο.Ένα μέλλον γεμάτο συμπόνια  για το μακρινό σου παρελθόν.

Εσύ όμως δεν κοιτάς μπροστά.Κοιτάς εκεί πίσω ,την παλιά αποθήκη  με τα μολυβένια στρατιωτάκια της μνήμης.Μερικά από αυτά έχουν φθαρεί από την πολυχρυσία.Τι σημασία έχει όμως. Δικά σου είναι,άμα θες τα σπάς.Άμα θες,κι άμα είσαι γενναίος,τ`αγνοείς.Αλλά πως να αγνοήσεις κάτι που σε πόνεσε ,κάτι που σε βοήθησε να καταλάβεις τι δεν είσαι.

Γιατί το τι είσαι ,το είδες καθαρά μες τον ορίζοντα.Νωρίς.Οι άλλοι όμως  σου λέγαν "Είναι νωρίς ακόμα για να ξέρεις "αλλά εσύ ήξερες,κι είχες την σωστή έμπνευση  στο να μην ανησυχείς.Εν τω μεταξύ  οι μέρες της αδιαφορίας  σε προσπερνούσαν .Η μια μέρα πίσω από την άλλη,σαν κυλιόμενη σκάλα ,όλη σου η Ζωή  ,μα εσένα το μυαλό σου  ταξίδευε στην εμπροσθοφυλακή του μέλλοντος.
Αλλά μια μέρα το μυαλό έπαψε να ταξιδεύει και  λιποθύμησε   προς  άγνωστη κατεύθυνση. Έτσι ξαφνικά  Κανείς δεν αναρωτήθηκε το τι και πως ίσως επειδή είχαν λιποθυμήσει και οι ίδιοι.Κι όταν ξύπνησες  ελαμπες .Και είπες:Ίσως είναι νωρίς ακόμα  για τόσο πολύ φως, και σκέφτηκες αμέσως :Ίσως αργότερα  ,και εσπασες ένα μπουκάλι λύπη   κοντά στα όνειρα των άλλων των ανθρώπων ,που στο μεταξύ είχαν κι αυτοί ξυπνήσει ,για να χουν κάτι να θυμούνται ,πέρα από το μακρινό τους μέλλον.

Το παρόν ωστόσο έμοιαζε για την ώρα  αόρατο,το ίδιο και οι άνθρωποι,παρότι  είχε αλλάξει η καθημερινότητα τους  μέτα το όνειρο,εν τούτης συμπεριφέρονταν σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα η καμώνονταν πως δεν είχε αλλάξει.Μπορεί όμως να μην είχαν πάρει  στα σοβαρά το όνειρό τους..Κανείς τους  όμως  δεν έκανε  σχέδια  για το μέλλον  γιατί με τον έναν η με τον άλλο τρόπο  το βλέμμα είχε  καρφωθεί   στην προσμονή.Συχνά το παίζανε κορώνα-γράμματα:Κορόνα- το όνειρό  μου ανήκει.Γράμματα-το όνειρο μου δεν μου ανήκει.Εσύ βέβαια συχνά ξανά λιποθυμούσες επίτηδες  για να το ονειρευτείς,δεν ήσουν σαν τους άλλους :Οι επιφυλάξεις είχαν παραμεριστεί  μπροστά στο τετελεσμένο..Οι άλλοι βέβαια πίστευαν ότι το έκανες από φυσική αδυναμία Δεν τους περνούσε καν απ`το μυαλό πως ήταν το δίλεπτο της ευτυχίας σου. Ο δικός σου τροπικός του αιγόκερου .Όταν το κατάλαβαν είχε ήδη συμβεί.

Κι  όταν συνέβη δεν ήσουν εκεί,κανείς δεν ήταν εκεί να καμαρώσει.Όλοι είχαν εξαφανιστεί   μυστηριωδώς.Μα  το δικό σου μέλλον  ήταν μπροστά ,ολόλαμπρο και διαμπερές  ,και μπορούσες να του δώσεις όποια διάσταση  εσύ επιθυμούσες. Ήταν λοιπόν έτσι   ακριβώς όπως το χες ονειρευτεί: Ένα μέλλον τωρινό ,αδιαπραγμάτευτο  και κυρίως καθόλου θλιμμένο.

Ήσουν ελεύθερος πλέον  να το ζήσεις.Αυτό το μέλλον είναι δίπλα σου.Μπορείς να το δοκιμάσεις.

Δανεική Ζωή

Κοιτάζω την Μπρατζολίνα  στο εξώφυλλο.Η Γυναίκα  λάστιχο.Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί.Οι γυναίκες την μισούν.Οι άντρες την φοβούνται.Δικαιολογημένα.Η ομορφιά δημιουργεί παροξυσμό.Απορύθμιση.Συχνά απειλή.Είναι φυσικό.Ότι δεν  μας μοιάζει   πρέπει   να θαφτεί κάτω από  χιλιάδες μπάζα  χλεύης .Είναι φυσικό.Το αφύσικο θα ήταν να το παραδεχθείς.Αλλά αυτό απαιτεί γενναιοδωρία και ψυχικό δόσιμο.

Οι γυναίκες της παρέας όπως είναι φυσικό   δεν το χουν αυτό το δόσιμο.Μπορεί και να πέφτω έξω ,αλλά δεν νομίζω,δεν.Με μερικές απ`αυτές με συνδέει μια ιστορία χρόνων,αλλά όπως συμβαίνει μ`αυτές τις ταλαιπωρημένες ιστορίες ,κάποτε τις ξερνάς.Κάποτε κουράζεσαι.Κι όταν κουραστείς σημαίνει πως έχεις απηυδήσει.Κι όταν φτάσεις σ`αυτό το σημείο  σημαίνει πως έχεις  εξαντλήσει κάθε  λεκτικό  περιθώριο για ανακωχή,κι αυτό μπορεί να σημαίνει σε ελεύθερη μετάφραση πως δεν δίνεις δεκάρα τσακιστή για το τι πιστεύει η δεν πιστεύει η ταλαιπωρημένη φιλική ιστορία.

Η όποια όπως είναι φυσικό  εξακολουθεί να κρατάει τα  προσχήματα .Είναι ζόρικο πράγμα η συνήθεια,κυρίως για να την αποφύγεις.Στο τραπέζι λοιπόν έχει ανοίξει η βεντάλια της ομορφιάς,κι όπως είναι αναμενόμενο  όλες οι γυναίκες της  ομήγυρης βρίσκουν φριχτή την  Μπρατζελίνα.Αλλά και η Μισέλ Φάιφερ Είναι μια κακόγουστη γραία. Βέβαια και ο Μπραντ Πιτ  δεν εξαιρείται. Κι αυτός κακόγουστος που τα χει μ`αυτήν την ατάλαντη.Η δε "ταλαιπωρημένη φιλική ιστορία" παθαίνει  κάτι σαν σπασμούς στο άκουσμα αυτού του αποτρόπαιου  ονόματος.Θέλει να της αποσπάσει βίαιες μαχαιριές στην πλάτη,αν είναι δυνατόν  να της τραγανίσει το κρανίο με τα κοφτερά δοντάκια της .

"Μα ποια νομίζει ότι είναι ?Από που αντλεί αυτή την έπαρση?αναρωτιέται μεγαλόφωνος αυτό το πικραμένο κομπινεζόν,που θα αντάλλασσε όλη την πικρή ζωή της με μερικά κουπόνια παρτούζας.Εγώ  παραδόξως δεν μιλάω.Σκέφτομαι.Η μάλλον καλύτερα ανακαλώ Τον Δάσκαλο..


"Το ανθρώπινο πρόσωπο απηχεί εντιμότατα αυτό που το άτομο είναι στην πραγματικότητα.Το πρόσωπο του παιδιού που ζει έναν πόλεμο απηχεί τον τρόμο.Το πρόσωπο  του εκ γενετής υπαλλήλου απηχεί το μίσος για το εκ γενετής αφεντικό.Το πρόσωπο εκείνου που έζησε  μια γεμάτη  ασυμβίβαστη ζωή απηχεί τη συμπόνια για τον συμβιβασμένο/..Αλλά την πιο σαφή έκφραση θα την συναντήσεις στο πρόσωπο της παλιάς καλλονής:έκφραση -μνημόσυνο,πάνω στην παροδικότητα της νεότητας..."


Φυσικά τίποτα από όσα σκέφτομαι  δεν ανακοινώνονται.Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν όπως και οι χαρακτήρες,έτσι αφήνω την"παλιά ταλαιπωρημένη ιστορία "να βράζει στο πικρό ζουμί της.Σε λίγο καταφθάνει ο {διάσημος} γνωστός της και η διάθεση της  αλλάζει.Χαρές γέλια{Τι σου είναι η διασημότητα τελικά ....}.Κοιτάζω αυτό το αγόρι που μάλλον   αγνοεί   όσα δεν γνωρίζω.Οι δυο τους  μαζί κάνουν έναν απίθανο συνδυασμό πλήξης.Λίγο να αφεθείς  στα νερά τους  και  η μνήμη δείχνει τερματικό.Αλλά ποιος είναι τέλειος για να ναι και μια μνήμη.


Αλλά για αυτό υπάρχει  μια  Μπρατζελίνα για να στην υπενθυμίζει.

Ας ευθυμήσωμεν

iv>

Ρίκα,Ρίκα Είσαι Εδώ?{Ep 3} by Kolpo Grosso Live Cast on Mixcloud

Η ανάκριση

Κρατάω την συνταγή  για τους νέους φακούς.Ανασαίνω βαθιά.
Πάει ,τέλειωσε κι  αυτό.Η γιατρός είμαι σίγουρος πως δεν πίστεψε τα  ψέμματα μου ,πως τάχα έχασα την συνταγή.'Μα μου λέει αυτό δεν γίνεται,σε όλα τα οπτικά κρατάνε συνταγές."Α της λέω δεν ξέρω,στο δικό μου μάλλον  της πετάνε.Με κοίταξε δύσπιστα  και μου χαμογέλασε βεβιασμένα..Mε κάθισε λοιπόν στη καρέκλα  κι άρχισε να με τρομοκρατεί."Έχετε πρόβλημα με τη καρδιά σας? Είστε μεγάλος άνθρωπος. Προσέξτε τι θα απαντήσετε. Αν πείτε ψέματα θα σας καταλάβω.."Η ερώτηση της με θλίβει.Μου φέρνει στο μυαλό τον Μπέκετ.


"Τώρα που θα πέσω κάτω και θα αρρωστήσω να δείτε πως θα φχαριστηθείτε" σκέφτομαι να της το πω,γιατί όχι,μπορεί να είναι ο αγαπημένος της συγγραφέας ,μπορεί να μου κάνει και καλύτερη τιμή στο τέλος αν ανακαλύψει ότι εξετάζει έναν φιλότεχνο ασθενή.Αλλά πάντα υπάρχει και η πιθανότητα της απόρριψής.Η της ανταπόδοσις.Αλλά το κόβω χλωμό.


Είναι μια σκληρή γυναίκα.Αδίσταχτη.Θέλει να με τιμωρήσει που δεν βλέπω"Το ξέρετε πως έχετε αστιγματισμό?"Ώστε αυτά τα σύννεφα που βλέπω να αιωρούνται κάτω από τα μάτια μου  είναι αυτό το πράγμα που λες.Για φαντάσου.Μεγάλωσα. Δεν το ξέρα. Να ζητήσω συγνώμη απ`τη ζωή λοιπόν.Η απ`τον Μπέκετ.

""...μήπως κοιμάμαι τώρα,αυτήν τη στιγμή?Καβάλα στο τάφο,δύσκολη γέννα.Έχουμε καιρό να γεράσουμε.Ο αέρας είναι γεμάτος απ`τις κραυγές μας ...αλλά η συνήθεια είναι μεγάλος σιγαστήρας..Δεν μπορώ να συνεχίσω...Τι έλεγα?"

Δεν μπορώ να πω κάτι.Πρέπει να φτάσω ως το τέρμα της ποινής μου.Αφού είπα ψέμματα ,πρέπει να τιμωρηθώ.Η αδίσταχτη  γιατρός μου φοράει κάτι μαύρα βαριά γυαλιά και μου ζητάει να  σηκωθώ όρθιος και να περπατήσω πέρα -δώθε."Πρέπει να βεβαιωθώ ότι δεν ζαλίζεστε".Σχεδόν με διατάζει."Σηκωθείτε.Τώρα."Υπακούω και γω σαν τυφλός στρατιώτης που ψάχνει να βρει το φως του.Άντε λοιπόν χόρεψε .Τι κάθεσαι?


 ...Θα μπορούσα να σηκωθώ,να κάνω μια μια μικρή στροφή,το λαχταρώ όμως δεν το κάνω. Ξέρω που θα πήγαινα,μέσα στο δάσος θα πήγαινα,θα επιχειρούσα και θα έφτανα στο δάσος,εκτός κι αν βρίσκομαι εκεί,δεν ξέρω που βρίσκομαι,έτσι κι αλλιώς μένω.Βλέπω τι τρέχει,γυρεύω να είμαι σαν εκείνον που γυρεύω ,στο μυαλό μου,που γυρεύει  το μυαλό μου ,που προστάζω το μυαλό μου να γυρεύει,εξετάζοντας  εντός του.."


Η αλήθεια  είναι ότι ζαλίζομαι.Όμως δεν πρέπει να το αποκαλύψω.Αφού ήρθαμε να μιλήσουμε για σκοτάδια  ας μείνουμε σ`αυτά.Η γιατρίνα όμως με εποπτεύει άγρια. Προσπαθεί να  μου αποσπάσει μια  ομολογία. "Σας βλέπω.Μην προσπαθείτε να με ξεγελάσετε.Ξέρω τα πάντα για σας.Την προηγούμενη φορά φτηνά την γλυτώσετε.Έπρεπε να σας καταλάβω ότι είστε ένας απατεώνας.Καθίστε κάτω.Δώστε μου το τηλέφωνο σας  τώρα.Θέλω να ξέρω τι κάνετε ανα πάσα στιγμή.Έχω κάθε δικαίωμα. Είμαι η γιατρός σας."


Κάθομαι και γω κάτω  και της δίνω το τηλέφωνο μου."Ελπίζω  να  είναι το σωστό νούμερο.Γιατί να το ξέρετε..σε περίπτωση που μου δώσετε λάθος θα το καταλάβω..."Κρύος ιδρώτας αρχίζει να  με τυλίγει .Ξέρω πως θα τιμωρηθώ αν  κάνω τα δικά μου.Πρέπει να πάω με τα νερά της.Γιατί έτσι   και  την πατήσω  και πάω  με τα δικά μου,πάει,πνιγήκαμε κι οι δυο.Γράφει λοιπόν το τηλέφωνο  και μαζί μ`αυτό και την συνταγή.

Το βλέμμα της από όσο μπορώ να διακρίνω  απ` το θολό μου τοπίο πετάει σπίθες.Φτηνά την γλίτωσα.
"Την επόμενη φορά που θα ρθείτε θα  μου φέρετε κι αυτή την συνταγή.Μην τολμήσετε και δεν την φέρετε..Δεν θα ανεχτώ άλλα ψέματα ..."Κουνώ το κεφάλι μου με συγκατάβαση" Έχετε να δηλώσετε κάτι Κύριε Χ? Προσέξτε τι θα πείτε..οι συνομιλίες μας εδώ καταγράφονται..."

Ήθελα να της πω πολλά  μα με φόβο να χάσω την εκπομπή μου ,προτίμησα την ασφαλή οδό της σιωπής.Άλλωστε τι θα μπορούσα να της πω? θα μπορούσα να της πω,ναι γιατρέ μου ,έχεις δίκιο,σε εξαπάτησα.Η συνταγή που μου δώσες πριν 6 μήνες ποτέ δεν ταχυδρομήθηκε.Έμεινε μέσα σε ενα συρτάρι ξεχασμένη  ακόμη κι από τον ίδιο της ευατό .Ποτέ μου δεν έμαθα τι απέγινε.Η υπερβολική μου προσοχή στο να μην την χάσω  τελικά απέδωσε τα αντίθετα.Έτσι και στην ζωή μου :Οπού πήγα να ρίξω το βάρος της προσοχής μου  το έδαφος υποχωρούσε.Όπου σφύριζα αμέριμνος  τα δώρα ερχόταν ανέλπιστα.Για τα υπόλοιπα θα δήλωνα αθώος.Να φεύγω τώρα.Θα τα πούμε πάλι σε 100 χρόνια,τότε που θα χω χάσει εντελώς το φως μου.

Μιλάω φωνές

iv>

Ας-Φυκτιώ[Ep 2] by Kolpo Grosso Live Cast on Mixcloud

Η Ταυτότητα του προδότη{μέρος 2}

-Λοιπόν τι νέα από το μέτωπο ?
-Δροσερό είναι.Μόλις έβγαλα τη κομπρέσα.
-Αχα.
-Βέβαια. Μετα από όσα σκέφτηκα για τους προδότες..γιατί εν τω μεταξύ ο πυρετός στα ύψη.Όσο να ναι  αυτό δεν σου δίνει καλό άλλοθι να στοχεύσεις.
-Μπα,δεν νομίζω.Εσύ και χωρίς πυρετό πάντα στοχεύεις σωστά.
-Έτσι λες ε?Οι προδότες  όμως έχουν άλλη άποψη.

-Μα γι αυτό είναι προδότες.Σκευωροί από την φύση τους,φέρνουν τα πάντα στα μέτρα τους τόσο πολύ που στο τέλος δεν αναγνωρίσουν  ούτε αυτά.
-Θυμωμένος μου ακούγεσαι.Κανονικά εγώ θα πρέπει να τα λέω αυτά.
-Μα τα έχω εμπεδώσει χρυσό μου παιδί. ΄Τόσες φορές που τα σκέφτηκες και τα οργάνωσες σαν ποίημα μέσα σου , ε δεν ήθελα και πολύ  να παρασυρθώ..
-Δηλαδή συμφωνείς μαζί μου.
-Μπορώ να κάνω κι αλλιώς?Οι προδότες θέλουν κρέμασμα.Απορώ πως δεν αυτοκτονούν .

-Μα πως να αυτοκτονήσει κάποιος που έχει πεθάνει.Είναι το βασικό τους  χαραχτηριστικό .Ο θάνατος φέρει την ηλικία τους.Δεν υπήρξαν ποτέ κανονικοί άνθρωποι.Σαν μωρά υπήρξαν στεγνά και ξένα .Στο πρόσωπο τους έβλεπες τα σημάδια μιας αποτυχημένης έκτρωσις.Αχάιδευτα παιδιά,  χωρίς καμιά παραδοχή συγνώμης  για κανένα,ζούσαν το δράμα της ερήμωσης τους.Από πέντε χρονών είχε δρομολογηθεί η μοίρα τους.Ήξεραν πως είχαν το βασικό χάρισμα  να προδίδουν χωρίς καμιά αιδώ.
-Και δεν μου λες..εσύ που το χεις δια τρίψει το θέμα ..ποιο είναι το κίνητρο  που τους ωθεί στο να προ δώσουν?
-Μα τι άλλο εκτός από το χρήμα.Βλέπεις ο προδότης δεν νοιάζεται για φιλίες,για οικογένειές ,για εραστές,και τα ρέστα.Τα πάντα είναι σχεδιασμένα στο να εξυπηρετούν τη βολή του.Έχει  πολυτελή θέση ζωής¨του χρωστάνε όσα του χρειάζονται.Περιπλανάται από αγκαλιά σε αγκαλιά,από λόμπι σε λόμπι,μονίμως ξένος,μονίμως εξοστρακισμένος,κι όσοι πείθονται προς στιγμήν  για τις εκδουλεύσεις του ,ξέρουν ότι θα τους πουλήσει κι αυτούς για 30 αργύρια.
-Και πως τιμωρούμε αυτόν τον αλήτη?
-Βασικά απομακρυνόμαστε όσο γίνεται  πιο μακρυά απ`αυτό το σκουλήκι. Η μνήμη με τον καιρό απαλύνει  και προστατεύει  το ξένο σώμα που υπεισέρχεται σαν ίος  στον οργανισμό μας ,και τον ξερνάει σαν κακόγουστο αστείο.Η βασική τιμωρία όμως του προδότη εκτός από την απομάκρυνση του,είναι η τιμωρία που θέτει ο ίδιος στον ίδιο του τον ευατό χωρίς να το γνωρίζει:βλέπεις ακόμα και τα πιο μπασταρδεμένα κύτταρα αναγνωρίζουν την αλητεία και με τον τρόπο τους αντιδρούν ,συνήθως άσχημα,όπως άσχημο  είναι και το τέλος του προδότη.
-Δικαιοσύνη λοιπόν...

-Πες το κι έτσι.Αλλά ούτως η άλλως ο προδότης ποτέ δεν μαθαίνει απ`αυτά που παθαίνει.Τα αισθήματα του είναι ένας ξένος κόσμος χωρίς αντίκρισμα.Αλλά το πιο ουσιαστικό  είναι ότι είναι ένας μαλάκας γιατί χάνει τα πάντα για ένα τίποτα,κι είναι δυο φορές μαλάκας γιατί πιστεύει το αντίθετο..Σ`αφήνω τώρα .Να προσέχεις.Οι προδότες κυκλοφορούν ανάμεσά μας..

Νυχτα Πάρτυ{σας σκέφτομαι ξανά}

Τι είναι αυτό πάλι?
-Να μωρέ .. Εκανα  μια εκπομπούλα την Tρίτη στο Ράδιο και είπα να το ρίξω εξω..
-Με αφορμή?
-Ε δεν είπαμε?Εκλεισε ενα χρόνο αυτό το ρημαδομπλόγκ και είπα να το γιορτάσω..
-Και μεις τι φταίμε  να σ`ακουμε?Δεν φτάνει που είχαμε τόσο καιρό τα προφορικά ,θα εχουμε τώρα  και τη φωνούλα σου να κελαηδάει..
-Μα κελαηδάει εδω κι ενα χρόνο ..δεν φταίω εγω που μ`αγνοοούσες..
-Να είσαι πιο σαφής στις ενημερώσεις σου baby..
-Εντάξει.
-Και δεν μου λες..Αφιερώσεις εκανες?
-Βέβαια..σε ολους τους φίλους μου..
-Εχεις φίλους εσύ?Εσύ είσαι μισάνθρωπος.
-Ναι αλλά τώρα στρώνω...Να πάτα ΕΔΩ  για να με νιώσεις...
-Για να ακούσω λοιπόν...Να δω ποιόν ξέχασες...

Ανάβω κεράκι

Απόψε  .Μεσάνυχτα τρίτης  στον INDIEGROUNDRADIO  .....Τα πρώτα γενέθλια του  Kolpo  grosso...

Πιό ζωντανά δεν γίνεται

div>

Kolpo Grosso. 30/06/10. by Kolpogrosso on Mixcloud

Η Αυτοψία ενος Προδότη{Μέρος 1}

_
-Τι  έπαθες πάλι?
-Τι εννοείς?
-Για τον τίτλο μιλάω παιδάκι μου.Τι εννοείς.
-Ε δεν καταλαβαίνεις.Εξοικειώνομαι με την γεωγραφία των αισθημάτων.
-Με ποιο τρόπο?
-Με τον δικό μου τρόπο,τον ανορθόδοξο.
-Για τον ευατό σου μιλάς?
-Εσύ τι καταλαβαίνεις?.

-Επειδή σε ξέρω ,και ναι και όχι.
-Σωστά με διαβάζεις λοιπόν.
-Ναι,αλλά δεν μας λες τίποτα.Λέγε ποιος σε πείραξε..
-Κανείς .Κάνω απλώς μια αυτοψία πάνω στη λέξη προδότης.Πλάκα δεν έχει?Άλλη κάνουν ανατομία,εγώ κάνω  αυτοψία .
-Ναι,αλλά θα σε περάσουν για τρελό..
-Και δεν χαίρεσαι?Οι τρελοί δεν παθαίνουν καρκίνο.Δεν μιλάω κουτουρού.Έχει γίνει ειδική μελέτη πάνω στην σχιζοφρένεια  και έχει αποδειχτεί πώς κανείς τρελός δεν παθαίνει καρκίνο διότι τα κύτταρα δραπετευουν  και επαναστατούν,ενώ του υγιές κύτταρου-και καλά,παθαίνει πανωλεθρία.Διότι ο καρκίνος  βυθίζει το μαχαίρι προς τα μέσα με τα γνωστά ολέθρια αποτελέσματα....
-Ωραία όλα αυτά  αλλά θα μας μιλήσεις για τον Προδότη?
-Τι θες να μάθεις για αυτόν?
-Καταρχήν θέλω να μου τον συστήσεις.Είναι φίλος?Τον ξέρω?
-Βεβαίως και το ξέρεις.Όλοι οι προδότες γνωρίζονται μεταξύ τους.
-Μου την λες τώρα?
-Μα δεν μου πες να τον συστήσω?Ακολουθώ την συμβουλή σου.Βέβαια εσύ με έχεις προδώσει στον μικρότερο βαθμό και ερήμην σου,αλλά δεν παύει η προδοσία να φέρνει τα χαρακτηριστικά σου.
-Δηλαδή και γω μέσα στο καλάθι..
-Δεν γίνεται διαφορετικά  αγαπητέ μου.Άμα δεν στο βγάλει το μάτι ο δικό σου άνθρωπος,ποιος θα στο βάλει ο ξένος?Ο  ξένος θα σου βγάλει την πίστη πρώτα  για να σε πείσει  πως θα σου είναι  αιώνια πιστός ,και μετά θα σε πετάξει στο γκρεμό.Έτσι πάνε αυτά.Κάποιος πρέπει να σου πετάξει κάτι ,κάτι που εσύ το θεωρούσες ιερό..Αλλά μου φαίνεται πως μελαγχόλησες..
-Ε μα αυτά που ακούω γίνεται να μην μελαγχολήσω..κι ακόμα φαντάζομαι θα είσαι στην αρχή..

-Καλά το φαντάστηκες.Όλα αυτά που σου λέω  είναι απλώς το πρόγευμα.Γιατί έχουμε και συνέχεια..

Πρωινή κουβέντα

Σκεφτόταν πολλά εκείνο το πρωί,όχι ιδιαίτερα μελαγχολικά  πράγματα ,αλλά ούτε ιδιαίτερα χαρούμενα,πράγματα που αφορούσαν μάλλον τους άλλους παρά τον ίδιο ,στενοχώριες ξένες που όσο κι  αν προσπαθούσε να τις οικειοποιηθεί  παρέμεναν ξένες .Τι γλυκιά απατηλότης κι αυτή.Να πιστεύεις πως είσαι μάρτυρας ξένων βασάνων ,ενώ είσαι ένας απλός παρατηρητής ,κι ούτε καν.Δεν ήξερε να παρηγορεί.Μια φίλη του μάλιστα τον κατηγορούσε και για σκληρότητα ,αφού κάθε της παράπονο  η κάθε της στεναχώρια   αυτός τα προσπέρναγε με περίσσια αδιαφορία,λέγοντας της πάντα πως ο πόνος δεν είναι άξια,κι όταν ένα συναίσθημα ανάγεται σε αξία  χάνει την εγκυρότητα του,και κείνη του απαντούσε πάντα με θυμό,δεν μπορείς να καταλάβεις,του έλεγε δεν μπορείς να καταλάβεις τίποτα.Όμως καταλάβαινε. 

Το  θέμα ήταν πως οι   άλλοι δεν μπορούσαν  να κάνουν το ίδιο όπως αυτός,δεν είχαν μάθει ότι το καταλαβαίνω μπορεί και να  σημαίνει  ότι αποδέχομαι την συμφορά μου χωρίς μελοδραματισμούς,δεν είχαν μάθει να κρύβουν τα συναισθήματα τους  όπως αυτός,δεν είχαν μάθει να κρύβουν τα κλάματα τους μέσα στα χαμόγελα,δεν είχαν μάθει να υπολειτουργούν συναισθηματικά όπως αυτός,δεν είχαν μάθει γενικά να είναι  όπως αυτός ,και πολύ καλά κάνουν που δεν είναι όπως αυτός,και πως θα ήταν άλλωστε ,δεν έχουν μάθει γενικώς τίποτα,η μπορεί και να έχουν μάθει ,κι αυτός να βρίσκεται σε  ένα άλλο εμβαδόν συναισθήματος,η σε  μια άλλη κλίμακα κατανόησης και η ανταπόκριση  να έρχεται με χρονοκαθυστέρηση.

Μπορεί να έρχεται στο μεταξύ .Κατανόηση είναι βρε παιδί μου,θέλει κι αυτή το δικό της χρόνο .Εξαρτάται άλλωστε το πώς βλέπει κανείς το χρόνο .η το πως τοποθετείται  κανείς πάνω σ`αυτόν.Μπορεί εκεί που περπατάς ας πούμε   στο δρόμο  να  βρεις   το χαμένο νόημα ,μιας  χαμένης φράσης  ενός παλιού ερωτηματικού.Αυτό ,εκείνο,το άλλο .Η προσθασοαφαίρεση των απολεσθέντων συναισθημάτων ,η των απολεσθέντων ερωτηματικών  τον γοήτευε ακόμη κι ως εικασία.

Αλλά είχε χορτάσει από εικασίες ,από ψευτοδιλήμματα,από ψευτοπροβλήματα ,και ψεύτικες προφάσεις,κι ήθελε να περιβληθεί από χειροπιαστή πραγματικότητα.Αλλά πως να κρατηθείς  από κάτι τόσο γλιστερό ,και τόσο απότομο  χωρίς να πέσεις.

Σκεφτόταν  όμως να το δοκιμάσει .Η μέχρι τώρα ζωή του  λειτουργούσε με δίχτυ ασφαλείας.Εξαρτάται βέβαια το πως βλέπει κανείς το δίχτυ.Για άλλους το δίχτυ μπορεί να είναι ένα πλεκτό εργαλείο που χρησιμεύει  για να πιάνεις ψάρια ,και για άλλους  ένα σύνολο  από τρύπες ενωμένες μεταξύ τους με σπάγκο.Αλλά υπάρχουν και οι πιο προχωρημένοι:Αυτοί που το βλέπουν ως  είναι ένα πράγμα  που όταν παλιώνει μετατρέπεται σε αλλεπάλληλα στρώματα μαλακού αργίλου.

Γι αυτόν το δίχτυ όμως  δεν είχε τίποτε το φαντασιακό,ήταν   ένα απλό δίχτυ ,το να πέσεις  και να φορτωθείς όλες τις συνέπειες της πτώσης   σήμαινε πως είχε έρθει  η ώρα της ενηλικίωσης.Επίσης σήμαινε πως έπαιρνες και όλη την ευθύνη  του εγχειρήματος.Ήταν θέμα απόφασης λοιπόν.Καλά το θυμόταν  πως έτσι παίζεται το παιχνίδι.Άκουγε τώρα νοερά τις φωνές μέσα του που τον καλούσαν ,και του ζητούσαν επίμονα να πέσει ,και αυτός χαμογέλαγε λες και είχε απέναντί του  ενα αόρατο συνομιλητή και του απαντούσε.Αλλά δεν μιλούσε.Μονάχα χαμογέλαγε με νόημα...



Τελικά αυτά τα "δεν καταλαβαίνω " των πρωινών είναι και τα καλύτερα.Ιδίως όταν βρίσκουν την απάντηση που ζητάνε.