Δεν δείχνεις,είσαι

Η αγάπη γράφει μπροστά στον {μικρό }κομπιούτερα.Ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις για το μέλλον.Εγω πάλι συντάσομαι μ~αυτο που λέει ο ξυδάκης στην καθημερινή.."Το μέλλον τελείωσε .Το ξοδέψαν αλλοι".Βέβαια μπορεί να μην το ξόδεψαν ολο,και να  εχει καμιά ικμάδα για την τέρψη,αλλά προς τα εκει οδεύει.Απο την αλλη,η αγαπή Μου τρέμει για το δικό μου μέλλον,το προσωπικό.Δεν θα κάνεις καμιά ασφαλεια? μου λέει..Περνάνε τα χρόνια,τι περνάνε δηλαδή περάσαν.40 εγινες τι θα απογίνεις..
Μήπως πρέπει να αρχίσω να  το ψάχνω ?Για να δω..Τι λέει για  ολα αυτά ο ιστρούχτωρ Πανόπουλος..."Δεν υπάρχει χώρος και σχέσεις που να μην παίζονται παιχνίδια εξουσίας"Νάτο.Επρεπε να το χα καταλάβει.Επιτηδες τα λέει η αγάπη μου αυτά για με σαμποτάρει.Στην ουσία δεν θέλει να κάνω ασφάλεια.Γιατί αν κάνω και πάψουν να μετεωρίζονται εκρεμότητες και θέλω πάνω απο την κεφάλα μου,μπορεί να με παρατήσει.Σου λέει παρά είναι ασφαλής αυτός,σαν να παροπλίστηκε περισσότερο απο οσο πρέπει.Κάτσε να τον παρατήσω τώρα για να μάθει.Συμπέρασμα εύληπτον.Δεν πρέπει να κάνω ασφάλεια.Συνεχίζει ο δάσκαλος..."Ο Αρης βρίσκεται στον Λέοντα,αυτό σημαίνει οτι ο θυμός που εχεις είναι μπαγιάτικος,τότε που σαν παιδί σου απαγόρεύαν να εκφράσεις τον θυμό σου" Α γιώργο μου εδω θα τα χαλάσουμε.Γιατί εμένα με ξέρεις,εγω και η ησυχία ενα αγνωστο γεγονός.Πως να στο πω,δεν ταιριάζουμε.Ακόμα εχω τύψεις για το χαστούκι που είχα ρίξει στον ντάντυ μου..Τώρα ομως πες μου τα καλά νέα

              Η Α φροδίτη στον σκορπιό προσπαθεί να βάλει διαλλάκτικότητα εκεί που υπάρχουν εστίες πυρός"Αυτό τώρα θείε γιώργο είναι καλό νέο?Γιατί αν είναι αυτό το καλό ,το κακό ποιό είναι?Μήπως πηγαίνεις με την  αρχή της ελασσόνος προσπάθειας,κάνεις το εύκολο ,το πρόχειρο,κι αφήνεις την μείζονα προσπάθεια για αργότερα?   Κάτι τέτοιο πας να μου κάνεις.Θες να με χωρίσεις,γιατί εγω δεν βλέπω καμιά εστία πυρός.Μήπως ομως εννοείς οτι θα πάρει φωτιά το καλοριφέρ  εκεί που κάθεται τώρα η αγάπη μου?Ναι αυτό εννοείς. Γιατί με είχε προειδόποιήσει η αγάπη"Τάκη εχεις κάνει ποτέ εξαέρωση στο καλοριφέρ,η εστω κάποια συντήρηση?Θα χεις πρόβλημα κάποια στιγμή.."Να τη η στιγμή.Ηρθε,δαφνοστεφανώμενη απο το μέλλον.Οπου να ναι γίνεται η εκρηξη.{μικρή μην φανταστείς}Πετάγεται  η αγάπη εντρομη και με βρίζει.Πετάγομαι και γω επάνω,του πετάω το αμπαζούρ{μικρό για να φανταστείς}και επειτα του δείχνω την πόρτα.Είσαι ξένος.Να φύγεις.{τόσο ευκολα ΄χωρίζουν οι ανθρωποι?Τόσο βλάκα μου..}Φυσικά δεν το εννοώ.Γιατι η καρδιά μου κλαίει,και στο βασίλειο της δικής μου καρδιάς το στέμμα εχει δοθεί.Το λέει και ο Πανόπουλος.."Οταν η καρδιά κλαίει,δεν εχει αλλη επιλογή απο να την ακούσεις..                     

Θυμαμαι...

Ειναι της  μοίρας μου φαίνεται ,να  με επισκέπτονται τα οράματα ,τών ανθρώπων πού αγαπώ.Πριν λίγες μέρες ηταν ο Μίλαν ,χθές ηταν η δικη της σειρα...

Αυτη την φορά με ξύπνησε απαλά.Καμία βιασύνη.Σάν να τήν περίμενα...Με το πού την είδα τα μάτια μου τρέξαν..." Κλαψε αγόρι...αυτό το νερακι ειναι καλο για την καρδιά."..Σε περίμενα τής είπα ξεπνοα.."Το ξέρω μου απάντησε.Ηθελα από καιρό να ερθω,κι ειναι περίεργο,γιατί εγώ δέν μπορώ καθολου τίς  αναμονές.Εμενα με ξέρεις.Παρορμητική.Αλλά μέ σενα τό σκεφτόμουν.Σαν να λυποντρεπομουν..Ειδα ομως τον Μιλαν εχθές καί πηρα κουραγιο.."Δεν ηθελα να πω τίποτα..ηθελα να την ακούω να μιλάει...."Που λές εγώ πεθανα  σχετικά νεα,αλλά δέν με νοιαζει,γιατί εγω΄παντα ζουσα Υπο το καθεστώς τού θανάτου.Σε ολη μου την ζωή  με πενθούσα.Γι αυτό καί δεν αγαπησα ποτέ μου,ουτε το γαληνεμένο παρελθόν μου,ουτε τίς  θεωρητικές λάμψεις τού μελλοντος,που τάζουν οι παπάδες και οι υπεκφεύγοντες.Μ`αυτο τόν τρόπο σεβαστηκα πολύ την προσκαιρη μέρα την δικη μου,αλλά και τών αλλων ανθρωπων που αγαπησα,ναί ξερω.Λειπω σε πολλούς ,αλλα και σ΄αλλους τοσους που με τοση ευκολια με ξέχασαν.Ηταν στην πλατη μου να γινουν ολα.Μακαρι να βλεπα πως προχωρούσα..για να με πρόσεχα,να με ευλογούσα,αλλά τι σημασία εχει?Τωρα η κινηση εγινε.Σημασία εχει ν`αγαπας.,και γω από ερωτες καί αγάπες αλλο τίποτα.Θυμάσαι τι ειχα γράψει?Ερωτα ψαχνω,ελευθερία ψαχνω ουτε που ξέρω..Μπορεί να ψαχνω και τον τροπο,να συνδέσω αυτά τα δυο αντίθετα.Αν ανθρωπος κατάφερε να συνδεσει αυτα  τα δυο, αυτός ειμαι εγώ.Ερωτευμενος΄. τρομαχτικές ολεθριες αλυσίδες.Τις σπάς σημαδια καί πληγές.Ελευθερος και τρεχεις,τρεχεις ελευθερος προς το πουθενά.Ελευθερος.Κανείς να σου χαίδεψει τα σημαδια.Για να μην σε συντρίψει η μοναξιά....Νά ,για κατι τετοια θα θελα να ζώ,αλλα δέν εχω το κουραγιο.Κοιταζω καμιά φορά τον Χειμωνά,οταν βγαινει γιά τσιγαρο,και τόν χαζευω.Αμίλητος σαν την ζωή του και τον θαυμάζω.Τού ερωτα μέγα κακό ,ετσι δέν ελεγε?Εχει αγγελο  ξέρεις καί τού παραστέκεται.Οταν  βγαινει η σελήνη στεκεται στό προσκεφαλι τού καί τόν σιγονταρει.Δέν τον πλησιαζω.Φοβαμαι  μηπως μέ τυφλώσει το Φώς τού.Αλλα κουράστηκα.Πρεπει νά φυγω.Κοιμάμαι ξέρεις σέ ενα καυκαλο χελώνας.Δέν μ`ενοχλεί κανενας..Ξεκουραζομαι αιώνια και σκέφτομαι,καί ξερεις..Η μνημη ειναι καρβουνο που γινεται διαμαντι..."ηρθε τοτε κοντά μου,καί μέ σκέπασε.Και έμεινα γιά αγγελος μές στο σκοτάδι,και σκεφτηκα πώς απο δώ καί μπρός μονο θαύματα και επιθυμίες θα πραγματοποιούνται....

Βαπτισε το οπως θελεις

Αγαπημενος φιλος.Εμμονος.Σαν και μενα.Μεγαλωσε πια,δεν κρυβεται πισω απο προφασεις.Το θεμα της ζωης του΄ενα και μοναδικο ..ερωτας.Για χαρη του,θα τ`αφηνε ολα,μεχρι χωρα θα αλλαζε.Γιατι για μενα δεν το κοβω.Που να τρεχω τωρα σε ξενες χωρες,να αγναντευω καρδιες και περιστυλια...ενω αυτος θα πηγαινε.Ειναι σαν τον ακουω...Μου το ανακοινωνει μια και εξω...Φευγω παω να ζησω εξω με τον Μαουιριτσιο .Στην Κοπεγχαγη.Στην αρχη ταραζομαι,με πιανει τρεμουλο,αρχιζω να αλυκτω,μετα βαζω τα κλαματα,κι αρχιζω το μοιρολοι του Αμλετ.....Α ουρανε.Και γη.Σε ποιον αλλον να πω.Θανατε πρεπει να αντεξω,πρεπει να μαι ορθιος.Να σε θυμαμαι..Α λυπημενο πλασμα.Ναι.Οπως η γη που οταν τα χασει ολα μοναχα θα θυμαται...Το ασπλαχνο πλασμα φυσικα δεν θα ραγισει καθολου μπροστα στον πονο του φιλου του,και θα μ`αφησει  ενεο να φιδοσερνομαι πανω στα πλοκαμια της μνημης.Κοινως θα την κανει κατα Μαουριτσιο πλευρα...[Ατιμε μαουριτσιο η πως το διαολο σε λενε να βραζεις σε καυτα καζανια...]Φυσικα δεν εχει συναντηθει ποτε μαζι με τον Χ Παστιτσο{ετσι θα τον λεω εγω]αυτο  ομως δεν τον εμποδιζει να κανει χρυσα ονειρα.Η μονη επαφη που θα χει θα ειναι ιντερνετικη. Μιλαμε για σχεση καραμπινατη.Καθε βραδυ θα βαζουν μπροστα τις καμερες,και θα ξαμολιουνται εις τα σκοτεινα μονοπατια του παθους.Η οθονη τρεμει μπροστα  στην ιερη υποσχεση...Ω παστιτσιο μου γιου αρ μαι ναμπερ ουαν,μαι νταρλινγκ,αι καντ λιβ ενιμορ γουι δατ γιου...Απο την αλλη ο Παστιτσιος για να του ανταπωδωσει τα δεοντα,θα του μιλαει ελληνικα...Ω αγκαπη μου,ιτσε πουλι ουραιος ,κι αφτες οι τρικες σου με κουν τρρρρρελλανει....Κατι που κανει τον φιλο μου να ξεσπα σε κλαματα,μιας και κανενα ομορφοπαιδο δεν τον εχει αποκαλεσει αγκαπη μου ,τα τελευταια 13 χρονια.Μονο φλοκατη μου,κουβερτουρα μου,αντε και κουβερτουλα μου.Κατι που φερνει βαρεως τ`αγορι.Βλεπεις το παπακαλιατειο στερνο του,δεν του αφηνει περιθωρια για πολλα-πολλα.Αλλα εκεινος επιμενει.Βεβαια εχει αρχισει  τωρα τελευταια και υπερηφανευται για το στερνο του,μετα απο εναν ατυχο τσακωμο που ειχε με την ψυχοπουτανα του,η οποια τον ειχε αποκαλεσει τραχανα,επειδη της ζητησε χιλια ευρω δανειο για να κανει φωτολυση.Εξαλλη η ψυχοπουτανα,σηκωθηκε επανω και  τον χαστουκισε...Πως τολμας αλητη?ΕΔω κανουμε αμαν και πως να βρουμε εναν αντρα με τετοια τριχα και συ θελεις να τις βγαλεις????Εξωωωωωωωωω!!!!!     Κρυφοκαψουρα η ψυχοπουτανα,την εκοψε μαχαιρι.Απο τοτε που την εκοψε,δεν ξερω γιατι αλλα η πελατεια στο Gaydar αυξηθηκε ραγδαια.Μεχρι τωρα εχουν καταμετρηθει  65 ψηφοι,2 λευκα,και2 ακυρες συμμετοχες.Σουξε μεγαλο ο ατιμος.Αλλα ειχαμε και ατυχηματα,γιατι ενα πιτσιρικακι  απο την κωνσταντινοπουλη πολυ τον εγαπησε,αλλα ο δικος μας ασπλαχνος και κρυος  τον εγκαταλειψε.Παπαλα η σχεση.Πανε τα γυαλινα χαδια,το τικ τακ,τικ τακ,της γυαλινης καρδιας,και τα αισθηματα κι αυτα γυαλινα.Α  ρε  ενθουσιασμε...μπαινεις που μπαινεις απροσκληκτος εις τα καμαρινια των ανθρωπων,και ειδικοτερα των γκευνταρανθρωπων,κατσε εκει περα κανα χρονο,μηπως και δουμε καμια προκοπη.Αλλα εσυ τιποτα.αρνεισαι να κατσεις πολυ.Αποσυντιθεται ευκολα η φτιαξα σου,και κανεις τον φιλο μου να κλαιει.Να ξερεις στο κραταω αυτο.Παντως αν εχεις καποιο καλο παιδι  στην ατζεντα σου σε πλιζ,στειλτο στο γκευνταροπαραθυρο του φιλου μου.Θα σου ειμαι ισοβια ευγνωμων.Τον εχουμε απολυτη αναγκη.

Για παντα..

Ηταν απο κεινες τις στιγμες που ενα μη εξασκημενο ματι τις προσπερνα.Ενα εξασκημενο ομως τις ενσωματωνει,και τις κανει κτημα του.Ζευγαρισια εικονα.Κολλημενα κορμια.Καυτα δακρυα σταζουν απο τα ματια της κοπελλας.Δεν μπορει να υποταχτει σ`αυτο το προσκαιρο συμβολαιο λυθης του ερωτα της.Δακρυα αποχαιρετισμου.κεινος σε λιγη ωρα θα φυγει.Μαλλον ειναι φανταρος.Κρατανε βαλιτσες.Ψιθυριζουν λογια ,που δεν ακουω,αλλα μπορω να φανταστω...Υπομονη..θα της λεει..υπομονη αγαπη μου..οπου να ναι τελειωνω..θα ειμαστε ξανα μαζι,και κεινη θα τρανταζεται απο τους λυγμους.Τα ματια  εξακολουθουν να τρεχουν και τωρα.Βλεπει σαν μυθιστορημα,αυτο που ζει.Τους προσπερνω,χωρις να δω την συνεχεια.Δεν μ` αρεσει να βλεπω ανθρωπους να κλαινε.Ειναι σαν εξομολογηση χωρις εξομολογηση.Εκεινη σε λιγο θα χαθει μεσα στο σκοταδι,και βαζω την φαντασια μου σε λειτουργια..κι αν εκει που περπατουσε,συναντουσε ενα βλεμμα,πιο ισχυρο απο τον ερωτα που νιωθει ηδη,ενα βλεμα ηδονης,σαρωτικο που να την εκανε αδυναμη. θα ανταποκρινοταν?Θα πηγαινε μαζι του ,εστω γι αυτο το βραδυ?Η μπορει κι αυτος,ο ερωτας της,με το δικο του τροπο, να του συνεβαινε κατι αναλογο .Στο ταξι η μεσα στο τραινο,να σκεφτοταν η να επρατε το ιδιο.Η απλα θα το κανουν, και θα σκεφτουν δεν συνεβη τιποτα?Μαλλον αυτο θα σκεφτουν.Αργοτερα που θα γυρισουν κατακοποι στο σπιτι,και θα πεσουν να κοιμηθουν,θα στειλουν εκατερωθεν μηνυματα.Σε σκεφτομαι,εχω τρελλαθει απο την αγωνια,πες μου με σκεφτεσαι?Ναι βεβαια σε σκεφτομαι μπλα,μπλα,μπλα.Κανεις δεν θα μαθει ποτε τιποτα.Οταν απολυθει, θα παντρευτουν.Θα ειναι γα παντα ερωτευμενοι.Τα χρονια θα περασουν κι ο ερωτας τους ισως ξεφτισει,και αν σταθουν τυχεροι,ισως παρει την σκυταλη των συναισθηματων η συντροφικοτητα.Αν δεν,θα παριστανουν πως δεν συμβαινει τιποτα.Θα κανουν σιγουρα ενα παιδι.Εκεινος θα παχυνει,θα κανει κοιλια.Θα καλει τους φιλους του να βλεπουν ματς,και αυτη θα τους μαγειρευει.Θα χαμογελαει απ`εξω,μα απο μεσα της θα ουρλιαζει απο απογνωση ,κι ισως ερθει μια μερα που  η απογνωση της χτυπησει κοκκινο.Αλλα δεν τον παραταει.Ουτε κι αυτος.Ομως ισως φτασει και μια μερα που  μπορουν  κι αυτα τα λογια...κτημα μου και σε ζηλευω.Παω με αλλον εξακολουθω να σε ζηλευω.Πας με αλλη εξακολουθεις να με ζηλευεις.Κτηματα.Δεν με θελεις κι ομως με κρατας μη φυγω.Δεν σε θελω,κι ομως σε κραταω μη φυγεις.Σε λυποντρεπομαι.Λιγο ακομα.Επαναληψη της απομονωσης.Προσπαθεια να τα βρουμε.Παρωδια.Φεγω οριστικα.Φυγε  πρωτος..το δικαιουσαι....