Και με το φως σου ,επανήλθα

                                                                                                                                                            

                                                          Ξύπνησες?                                                                                                                                              Είσαι σίγουρος?                                                                                                                                                  Νιώθεις  πολύ χάλια?                                                                                                                                                          ε τότε......                                        ε  τοτε...                                                                                                                                             να πας   στής Ζυράννας                                                                                                                                      Σήμερα δεν είναι η μέρα?                                                                                                                                                              δεν ηθελες να την γνώρισεις?      αντε   .Σήμερα θα ναι στη  FNAk

  πως σου φαίνεται που είσαι σε απόσταση αναπνοής   με το είδωλο ?                                                                                    Τι? Τρεμουν τα ποδάρια σου?Εεεεεεεεεεε   και με το δίκιο σου.Τράβα μια φωτογραφία ακόμαΚουκλίτσα.Για τράβα κι αλλη μια δεν με επεισεςΑααααα  αρχισε το γλεντι.΅Ω συστάδες δέντρων,σκοτεινές ευωδίαζαν,αγριατριανταφυλλα μαζί και γιασεμιιά...λίγωνε την ψυχή ετούτη η ευωδιά καλωντας τη σε ενα γλυκό μυστήριο...Ω ρυακι ,με τη βαθιά απρόσιτη πηγή,που με οδηγουν τα μυστικά νερά σου....             τι να σκεφτώ Ζυράννα μου.Σε μισό λεπτό θα με τυλίξουν  τα πέπλα σουΥπογράψε σ`αυτήν την κότα.Ακουσε απο τα μεγαφωνα το ονόμα σου και νόμιζε οτι ησουν μπομπονιερα.Τι νόμιζες?Ηρθε να φάει κουφετα.Αυτή είναι αλλη κότα .Κυρά ζυραννα μου σε αποκάλεσε.Γιατί δεν την χαστούκισες?Σε θαυμάζω για την ψυχραιμία σουΚαι τώρα ο κοκοβικος.Ενας ελεινός  60αρης με τα παλιά σου βιβλία υπο μάλης.Εχει τις παλιές εκδόσεις.Πήγε να μαγέψει την μάγισσα.Οχι σε τα μας μαι φρεντ.Αντε τζουζ.Θα αφιονιστεί το είδωλο.Αντε,εχουμε και μεις σειρα,κοιτα τον καμαρώνει....ΡΕ...Θα σου ριξω κάνα μπατσο..ετοιμος ειμαι.Αλλά τώρα....τωρα......                                                                                                                                                                         τωρα...ειμαι         εγω   ελα     κουράγιο.Μπορείς.Ετσι μπράβο.Οχι ,δεν είμαι εγω αυτός,οσο κι αν το παλεψα δεν μπόρεσα.    Μια αλεπουδίτσα είναι.     Ηθελα να  μας βγάλω την ωρα του τρόπαιου,την ωρα της τζιφρας...αλλά δεν τα κατάφερα.....        μετα απ`αυτή ...Εγω......ΥΕ΅SSSSSSSSSss                                                                                                                                                             σε κοίταξα στα μάτια.Με κοίταξες και συ  "Πως σε λένε?" με ρώτησες...Τώρα θέλεις να σου πω ε? χριστέ μου αισθάνομαι τοοοοοοοοοσο   γελοιος,αι γουοντ κισσ  γιου baby...μας βλέπει ο κόσμος ε?Δεν πείραζει καλή μου..μιαν αλλη φορά...σήμερα πήρα γέρη δόση...      και τι δόση..και τι βλέμμα ηταν αυτό που μου εριξες..λιωμα εγινα...

Προδομένες Διαθήκες

Αντε  ..το δα κι αυτό...2012 και τα μυαλά στα κάγκέλα...Εγώ που ετρεχα μια ζωή  πίσω απο την ταιβάν και το σινεμά του Φασπίντερ,να απολαμβάνω τώρα αυτό το εξαίσιο μυγόχεσμα..Αλλά στη ζωή τα πράγματα πηγαίνουν αγκαζέ.Το υψηλό με το χαμερπές,και η εντίθ πιάφ παρέα με την Ντιαμαντα γκάλας{που δεν την ακούς ετσι κι αλλιώς,αλλά λέμε τώρα..]Αλλωστε η εξειδίκευση σε κάθε τι οδηγεί σταδιακά στον αφανισμό.Το χει πει ο φούλερ,αλλά και να μην το χε πει,το χα σκεφτεί πρώτος,οπότε οταν το διάβασα το επιβεβαίωσα.Γι αυτό λοιπόν κάνε οτι σου κατέβει.Το δικαιούσαι.Οπως δικαιούται και ο Ραιαν να είναι θυμωμένος

Βλέπεις  η Φαραχ δεν του αφησε ούτε ενα σεντσο  για τσιγάρο,ανοιξαν την διαθήκη ,στην απέξω το αγόρι.Τα αφησε  η πορνη στον κρυφό εραστή της.{Απο το  ξύλο θα το παθε η καημένη]Απο το πολύ δείρε δείρε να τι παθαίνει ο ανθρωπος..σου κλείνει μια και καλή την πορτα της ΄μνήμης,κι αντε να βρείς εσυ μετά γιαλόχαρτο να την φέρεις στα ίσα της..

Αλλά κι αυτή βρε παιδί μου ακαρδη..Τόσες συγνώμες να μην εκτιμήθουν καθόλου?Τι ψυχή παρέδωσες αγαπημένη?Τι χρώμα είχε?Α ρε προδότρα καρδιά...αλλούς ερωτεύεσαι και με αλλούς παντευέσαι τελικά..Πάντως αυτό που ειχα γράψει τις προάλες οτι πέθανες ερωτευμένη δεν το παίρνω πισω,γιατί ετσι εγιναν τα πράγματα,απλά εσυ μας την εσκασες απο αλλο παραθυρο.Η προδοσία σου δεν μπορεί ομως να τελματώσει την θλίψη μας.Τουλάχιστον αφησες την γκαρνταρόμπα σου στο ράιαν.Κάτι είναι κι αυτό.Θα μπορέσει να κάνει κάποτε μια αναδρομική εκθεση πάνω στο εκθετο μπαζο της προδοσίας σου.Μήπως ρεφάρει το ατομο απο αυτό το χουνέρι που του εστησες εσυ και η μοίρα.Παντως εμενα οι διαθήκες μ αρέσουν.Προδομένες να μην είναι,και περνάω ζάχαρη.Να πάρω τωρα τελέφον  να πω στην  Μ. να συντάξει μία..Λοιπόν εγω ο Τακις Χ αφήνει τα εξης περουσιακά στοιχεία στους...Στον Α.Σου αφήνω  τα C.D μου,παρτα ,ξέρω δεν είναι του γουστου σου,αλλά δεν γίνεται, δεν μπορώ ,δεν θέλω.Πάρτα να με θυμάσαι και οτι κακογούστο βρεθεί μπροστά σου μην το σπασεις..να θυμάσαι παντα, οτι εγω και το κιτς κάναμε καλή παρέα.                                                                                                  Στην  Γ. τα μισά απο τα βιβλία μου,μπας και κόψει τίς βόλτες στο φεισμπουκ και γινει ανθρωπος απο ποτιστήρι που ειναι.Στον Τ.τα αλλα μου μισά με την προυπόθεση να μην τα πουλησει, μην κατέβει στο χωριό το φάντασμα μου και τον στοιχιώσει.Σε Σενα Ανυπερβλητο και Χαριτωμένο πλασμα,αφήνω τα υπόλοιπα.Πάρτα στα χαρίζω ,δεν είναι και πολλά ,κάντα κομπολοι.Μια κρεββατοκάμαρα και ενας καθρέφτης είναι ικανά να σε στέρξουν μια ζωη..Τέλος σε σενα  που σου μιλάω ,αγαπημένη μου δικηγορίνα σου αφήνω τις φωτογραφίες και τα γράμματα μου ,σαν ενδειξην  αμετρης αγάπης την οποία δικαιούσαι....αυτά θα υπαγόρευα στην Μ. αλλα επειδή εχω κάποιες επειγούσες δουλιτσες  τα επομένα 40 χρόνια λεω,λεω να την αναβάλω επ αοριστόν ..Αλλωστε κάτι μου λέει  πως οι αγαπημένοι μου δεν θα προλάβουν να ακούσουν  τα υστατα λόγια μου...Οι δουλειές που λέγαμε..

Eίμαι καλά

Ο Θ.{βλέπε θεός είναι ιδιαίτατος ανθρωπος.Παράδοξος.Τόσο παράδοξος που σαστίζεις.

Ο θ. δεν  θα σε κρίνει ποτέ.Οτι κι αν κάνεις,οποιο αποτελέσμα κι αν σε βρει,η μόνιμη επωδός του ειναι ιδια "Παντα το περίμενα αυτό απο σένα".Ετσι σου λέει και καθαρίζει.Αυτό δεν σημαίνει οτι ειναι ολιγόλογος.Αντιθέτως.Λυρικός πότης{οπως λέμε λυρικός ποιητής} δίνεται στην βότκα με χάρη,και με εναν ανεπαίσθητο λυγμό απο τα βάθη του ουρανίσκου του,σου μιλάει για τα πάντα.Παντογνώστης η πουτανίτσα.Να,προχθές μου μιλούσε για γάτες "Εχω δει πολλές φορές μου είπε γάτα  χωρίς χαμόγελο,αλλά ποτέ χαμογέλο  χωρίς γάτα"Με πιάσαν τα γέλια."Δικό σου ρε μάγκα είναι αυτό?Γούστο εχει."Και βέβαια εχει γούστο,μου απάντησε με σιγουριά.Η γάτα μου εννοείται..Πάντα φροντίζω το νόημα,οι λεξεις ας φροντίσουν μόνες τους τον ευατό τους..και μ`αφήνει αναυδο με την παραδοξολογία του...                                                                                              Αλλά ο ατιμος ποτέ δεν σ αφηνει να προχωρήσεις περισσότερο  απο  οσο σου επιτρέπει.Πάντα θα σε αφήνει στην "απέξω". οταν τον ρωτάς αν εχει ας πούμε "σχέση" σε κοιτάζει καλά καλά  και σού  απαντάει σαν κεραυνός"Παντα χάνω λιγότερα απο οσα κερδίζω..." και σ`αφήνει ταπί και ψύχραιμο.Τουλάχιστον μιλάει για τους γονείς του.."Κάπου θα ζουν κι αυτοί..σε κάποια γη παχιά γεμάτη σαλιγκάρια..."Είναι και ποιητής  ο ατιμος,το ξέρω.Αλλά το καλύτερο μου το πε χθές καθώς επινε το ευλογημένο του οισκάκι του,και γω το ευλογημένο μου ανα ψυκτικο.."Πιές λίγο απο την τεκίλα σου..θα κρυώσει...Τον κοιταξα εντρομος.Λίγο ελειψε να πάθω ριξη βολβού. "Βρε γλυκέ μου  του είπα τρυφερά εγώ δεν  βλέπω καμιά τεκίλα..οπότε πως να πιώ λίγο? Με κοίταξε τότε βλοσυρά και με κατακερμάτησε.."Εννοείς οτι δεν μπορείς να πιείς λιγότερο.Γιατί ειναι πολύ εύκολο να πιεις περισσότερο απο το τίποτα...Απο κείνη την στιγμή σκέφτομαι σοβαρά να γίνω αλκοολικός.Το σκέφτομαι πολύ σοβαρά.                     

Music Playlist at MixPod.com

                                  

Σάν δυό σταγόνες φίλοι

Ωραία ηταν προχθές πού βγήκαμε γιά κρασί.Νά ξαναπάμε .Ωραία ψεμματα σού είπα.Αλλά καί σύ μού πες.Η μού φάνηκε οτι μού πές..Μπά μού φάνηκε.Αλλά ησουν ολος ενα "κρυφό παράπονο",φλού πρός τό καθαρό ,ησουν δηλαδή τό ανέφικτο αυτοπροσώπως.Μ`αρεσες ομως.Καί τά τραγούδια πού επαιξες,κι αυτά επισης.Καί ο merfy,ο ξεχασμένος μού πρίγκιπας.Μ`αρέσει πού δέν μού αργείς τά χατήρια μου.Αλλά καί ο Ζακ μπρέλ καί η γαλλομανία μού.Κι ο χαμένος μού ερωτας.Θυμάσαι.Μέ τό διαβατήριο στά δόντια τότε.Ημουν ετοιμος νά  φύγω.Δεν εφυγα .Εμεινα.Αλλά ηταν σάν να είχα φύγει από τότε.Θυμάσαι?
,

Διάβασα κι αυτή την γαμοατακα λιώμα   εγινα. Η  ζωή                                                                                                                                    τό χρονικό τής αποτυχίας σέ κλιμακούμενες δόσεις.Λιώμα εγινα.Δέν ξέρω,αλλά αυτή η ατάκα μέ πάει σχεδόν 20 χρόνια πίσω. Εικόνα μνήμης...Εγώ καθισμένος σ`ενα καναπέ καί γράφω.Απεναντυ μού φίλη αγαπημένη  παιδική.Είναι ευτυχισμένη καί μού τό δείχνει .Είμαι δυστυχισμένος καί τής τό δείχνω.Αναρωτιέμαι τί μπορεί νά φταίξε κι ολη η δυστυχία τού κόσμου μέ εχει στέφανωσει.Γιατί νά μήν μπορώ νά είμαι στή θέση τής.Ναί αυτό σκεφτομαι,σκέφτομαι πώς θέλω τήν ζωή  τής,θέλω ενα ζευγάρι ζωής σάν τό δικό τής νούμερο,δέν θά τό δοκιμάσω,είμαι σίγουρος οτι μού κάνει.....Είδες τί κάνουν οί ατάκες?Σάν τά τραγούδια κι αυτές...Τί ?Κλαίς?Βάλε ενα κρασί ,γέμισέ μού τό ποτήρι ως επάνω ,ελα ,δέν θά πώ λέξη πού νά πλήγώνει ξανά.Τι?Θές νά σού πώ?Καλά λοιπόν νά σού πώ...Αντίο.Δέν θυμάμαι  νά τήν εχω πεί σοβαρά ποτέ μού.Αντίο.Πολύ βαριά λέξη.              Ενα τέτοιο τραγούδι θέλω νά μού παίξεις απόψε.Τό αγαπάς καί τ`αγαπάω,κι ας μιλάει γιά τά πράγματα πού αποχαιρετάς....  κι οσο γιά τό αντίο αστο νά περιμένει..                                                      

Εφτασα στό τέρμα τής διαισθησής μού,καί τώρα ξέρω πώς αυτό είμαι।Με ενα τραγούδι।Εδωσα μία καί τ`αγκαλιασα।Είναι η μοίρα μού।Νά πατάω σέ χαλάσματα। νά ανάβω τσιγάρο καί νά γελώ,κι οσους τρακάρω νά τούς κερνάω μοναξιά।Δεν αλλάζω॥δέν αλλάζω।Κρύβομαι βαθιά στό βαρύ παρελθόν μού. στόν κλειστό ευατό μού κερνώ ποτά।κι οποιος δέν είναι εδώ κοντά μού ανήκει αλλού.Πού ξανακούστηκε τέτοιος εγωισμός।Αλλά οτι κι αν κάνω δέν αλλάζω।Αυτό είμαι।Λίγο παραπάνω από οσα είχα σχεδιάσει।Σέ λιγο ξημερώνει। Κι αλλος δρόμος εκτός από σένα μού μοιάζει μέ ερημο।Ας τόν περπατήσουμε κι αυτόν.

Μήν τό πείτε κανενός

Σκέφτομαι σοβαρά νά τά παρατήσω.Δέν είναι κατάσταση αυτή.Προχθές μέ πιάσε ο "φίλος " πού καρφωνα, καί μέ εψεξε γιά όσα τού καταμαρτηρούσα.¨Μα είναι δυνατόν? μού είπε ζόρικα Νά γραφεις ότι θά πεθάνω,καί ότι δέν θά πατήσει κανείς στήν κηδεία μού?Είναι σοβαρα πράγματα αυτά?...τί πρόβλημα κι αυτό μέ τό γράψιμο...νά τά περνάς όλα από κόσκινο,γιά νά μήν θιχτεί κανείς...Δηλαδή ο Φιλίπ Ρόθ τί πρέπει νά κάνει? Νά μετοικήσει είς τήν απω ανατολή γιά να γλυτώσει από τούς επικριτές τού?Από τίς γκόμενες τού ,από τούς φίλους τού ,πού μέ τήν πρώτη ευκαιρία τούς ξεχέζει κανονικά?Α ρέ φιλίπ μόνο εγώ σέ νιώθω ,κί ας μήν γράψω ποτέ ούτε μιά αράδα σάν τή δική σού...Αλλά τι συγγραφέας θά ησουν ,αν εγραφες ας πούμε κρυπτικά?Γί αυτό καί γώ τό πήρα απόφαση.Ποτέ πιά κρυπτικά,καί σ`αυτό με βοήθησε αυτό τό πλάσμα

Ναί οπως τά βλέπεις.Μεγάλη η Χάρις .Εδωσε μιά συνεντευξάρα τήν κυριακή ,μέ στειλε αδιάβαστο.Λέει λοιπόν ή Χάρις"Πάντα ηθελα νά βγώ  στή σκηνή μέ κόκκινη παγέτα.Μού τρέχαν τά σάλια μού οταν τό βλεπα,αλλά δέν τό επετρεπα στόν ευατό μού.Ζούσα σέ ένα λούμπεν περιβάλλον κι εμένα κάτι μέ οδηγούσε κάπου αλλού..."Κατάλαβες?

Είναι αυτά πού ελεγα πιό πάνω.Τό τί θά πεί τό κόσμο.Νά πάει νά γαμηθεί τό κόσμο.Ρίξε τήν ζαριά σού κούκλα μού..."Πού λές εγώ έπαθα καρκίνο,καί δέν καταδέχτηκα νά παραστήσω τήν ασθενή.Είχα πρεμιέρα βλέπεις καί είπα στόν ευατό μού"οχι!"Θά παίξεις...Πόσους τέτοιους βιασμούς εχουμε κάνει στόν ευατό μάς...Αλλά δέν γίνεται αυτό..Δέν μπορείς νά πάς παρακάτω αν δέν πενθήσεις πρώτα οτι εχεις χάσει..."Καί κεί μέ σκότωσες Χαρούλα μού..αλλά μέ σκότωσες τόσο γλυκά,πού ηταν σάν ανάσταση...γιά αυτό λοιπόν φόρα τήν κόκκινη τουαλέτα  που γουστάρειςκαί βγές κουκλα μου καί πέστα.Δεύτερη ζωή δέν έχει.

Μαθήματα σχέσεων

Τόν περίμενα από καιρό..Ημουν σίγουρος οτι θά μού στείλει γράμμα..Χθες τό βράδυ εφτασε ,μέ αφορμή πάντα τό ερωτικό παράδοξο...

Το ξέρω οτι περίμενες οτι θά σού γράψωΠαροτι η δική σού η καρδιά ποτέ δέν μένει ποτέ αεργη.Παντα βρίσκει τρόπους νά γεμίσει τό άγονο κενό τής,είτε με σχέσεις,είτε μέ μυθιστορήματα,καί ξέρεις πολύ καλά οτι τά μυθιστορήματα εξηγούν την ζωή,όχι τήν δική σού φυσικά,αλλά τίς ζωές τών αλλων.Οι δικές μας παραμένουν ενα μυστήριο.Εμείς πάντα αναρωτιόμαστε,γιά τό πού πάμε,τί κάνουμε,καί κάνουμε πολλά.Ιδίως σχέσεις.Ειδικά εσύ,πού είσαι πάντα αυτό πού επιθυμούσες.Αλλά μην νομίζεις ,καί γώ,δέν έχω αποτύχει σ`αυτό.Ελευθέροι καί ωραίοι,εσύ όχι καί τόσο ελεύθερος,αλλά τουλάχιστον δέν ζείς τήν  κόλαση  της συμβίωσης.Αυτό πού γράφω στό τελευταίο μού βιβλίο.Ελευθερία φίλε μού.Εγώ αυτό διάλεξα στή ζωή μού.Εκεί κατέληξα.Ο ερωτας καί ή ελευθερία δέν διατίθεται σέ ποσότητες,καί κυριως δέν χαρίζονται,κατακτωνται,αλλά εγώ βαρέθηκα νά κατακτώ.Κάνω μιά σχέση,καί πάλι στά ιδια σκατά πέφτω.Θυμάσαι τί έγραφα στά μαύρα φεγγάρια?Ο έρωτας είναι ένα πρόσωπο πού υποφέρει καί ενα άλλο πού ενοχλείται.Ο ερωτας θέλει μυστήριο ,ξελόγιασμα,γοητεία,απουσία,κυρίως απουσία.Η  απουσία είναι τό πιό ερωτογόνο συναίσθημα.Οί πιστοί παραλληρούν μπροστά στήν απουσία τού θεού.Φαντάζεσαι ενα θεό  πού φανερώνεται?Γί αυτό καί μείς φροντίζουμε νά μήν παίρνουν ανθρώπινες διαστάσεις οί ερωτικοί μάς θεοι.Εύκολα βέβαια τό λές, στήν πράξη είναι πού χαλάνε όλα.Βλέπεις εγώ είμαι καλλιτέχνης,και σάν καλλιτέχνης είμαι ευεπίφορος στήν κολακεία,καί ξέρεις πολύ καλά οτι ή κολακεία είναι τό χειρότερο ναρκωτικό.Πλάσματα πού σού φαντάζουν από μακρυά άδεια κί ασχημα,όταν σέ πλησιάζουν καί εκδηλώνουν τό ερωτικό τούς ενδιαφέρον γιά τό πρόσωπο σού,δέν είναι καταπληκτικό τό πόσο αλλάζει η εντύπωση πού είχες γιά αυτά?Αλλά ετσι είναι ό πόθος..γιά νά γεννηθεί,χρειάζεται μιά κάποια ατέλεια,είναι ευαίσθητος στά μικρά ελαττώματα πού τά τιμά καί τά ξεπερνά μέ τήν ορμητικοτήτα τού,ενώ τά πολύ ομορφα πρόσωπα,κλεισμένα μέσα στήν μεταλλικότητα τούς,εχουν κάτι τό παγερό.Δέν λέω,έχω υπάρξει καί σαβουρόγαμης,καί έχω ερωτευτεί τών ερωτα τών άλλων γιά μένα,γιατί ουσιαστικά την σημασία πού σού δίνουν οί αλλοι ερωτεύεσαι.Γιά αυτό δέν κάνω σχέσεις,μόνο σχεσούλες,αν καί γάλλος ,καί ξέρεις πώς είμαστε εμείς οί γάλλοι μέ τόν έρωτα..ενδοτικοί καί ανυποχώρητοι,πολλές φορές από τόν πανικό τής μοναξιάς..Διάβασε τό βιβλίο μού φίλε μου,καί γράψε μού σύντομα.Τό ξέρεις ότι υπολογίζω βαθιά τήν γνώμη σού,σάν γνήσιος ερωτομανής πού υπήρξες.Αλλα μήν  ξεχνάς,ότι τό παρελθόν δέν γίνεται ποτέ τετελεσμένο ακόμη κί οταν ξεγραφτεί..                                   Με αγαπη.Ο αγαπημένος σού συγγραφέας.Πασκάλ Μπρυκνέρ                                                             

Καπου ,Καποτε

Η αλήθεια είναι,οτι οταν δέν εκτιμάς κάποιον,δέν ασχολείσαι μαζι΄τού,πόσω μαλλον δέν τού ΄δίνεις τό γραπτό σού{τί να΄τό κάνει?Νά τό φάει?Αφού είπαμε ..δέν τόν εκτιμάς...}Καμιά φορά ομως σέ πιάνει τό παράδοξο  καί η περιέργεια,και ρίχνεις γεφυρες γία νά διαπιστωσεις,αν ο χρόνος κρατάει τίς ιδιες  σταθερές.Την ίδια ανομοιότητα στα πράγματα Τίς΄ιδιες  τσίμενταρισμενες ιδεες,βγαλμένες κατευθείαν από τό χρονοντούλαπο τών 15 χρονων σού,καί φυσικά φυσικά,το ξέρεις .και δέν χρειάζεται νά διαπιστώσεις ,οτι δέν εχει αλλάξει τίποτα.Οσο καλός κί αν είναι ο κηπουρος ό βράχος δεν ανθίζει.Αλλά μιλαμε γιά τεραστειο βράχο, τόσο που σοκάρεσαι.Φίλος τών 15 χρόνων σού.Καλυτερα να σέ κηδέψω φίλε  μού,δέν καταλαβαινεις  μία.Παίρνεις  τό γραφτό και τό διαβάζεις,μέ τά μάτια τα αλειτούργητα,μάτια πιό  αχρηστα κι από πατάτες,καί συνεχίζεις νά διαβάζεις.Μάτια πού εχουν νά ανοίξουν βιβλίο πρίν από το λύκειο.Σινεμά πηγε τελευταία φορά πρίν 20 χρόνια.Παρόλα αυτά εχεις αποψη φίλε.Γιά τήν τέχνη .Γιά τήν ζωή..."Δέν είναι ασχημο ...θέλει λιγο δουλειά ακόμη..."σού λέει μέ σιγουριά ο φίλος,καί σύ μέ τό ζόρι κρατιέσαι γιά νά μήν τόν δείρεις.Αλλα μετά τό φιλοσοφεις τό πραγμα καί κάπου μέσα σού  τόν ευχαριστείς.Γιατί σκέφτεσαι,πώς αν εσπαγε τό πόδι τού ό διάολος καί τού άρεσε τί θά κανες?Θά πρέπε νά τόν αγκαλιάσεις καί νά τόν κεράσεις ένα σφηνο.Ενώ τώρα τίποτα.Μιά χαρούλα.Ούτε ενα βλεμμα ούτε μιά κουβέντα.Αλλά μετά πού κάθισα λίγο μονος μού ,τό διάτριψα λίγο τό θέμα,καί κατέληξα τελικά πώς οί ανθρωποι δέν είναι τόσο τά λόγια τούς οσο οί χειρονομίες τούς.Ο τρόπος πού σέ κοιτάζουν,ναί τό βλεμμα ,αυτό κανει τήν διαφορά.Αλλα αντί γιά βλέμμα, βλέπεις μία τρύπα.Καί πικραίνεσαι.Οχι πολύ ,γιατί μέσα  σου τον αποχαιρετησες ηδη τον παιδικό σού φίλο.40 χρονώ ο φίλος.Καχύποπτος.Ολοι τόν ζηλεύουν.Καμιά καλή κουβέντα γιά κανένα.Ουτε γιά σένα.Μιά χαρά ο φίλος.Τσιγγουνης ο φίλος στά παντα.Τίς νυχτες κοιμάται , καί τά πόδια τού παθαίνουν κρυόπαγηματα από τήν μοναξιά.Ούτε μιά σχέση τής προκοπής δέν μπόρεσε νά κάνει,κί οταν προσπάθησε νά κάνει  τά κατάστρεψε όλα.Κακόμοιρε φίλε.Παλιά θυμαμαι κάποια αγκαλια σέ παρηγόρουσε,σου μάθαινε πώς νά μοιάζεις με καλό ανθρωπο.Αλλά τήν επνιξες τήν αγκαλιά,καί εμεινες γεροντοκόρη.Θιγμένη σάν κακιά.Οχί σάν.Κακιά.Σκέτο.Τωρα σκέφτεται νά ανοίξει μία εταιρεία Μαγγουφηδων γιά νά πνίξει τόν καημό τού,καί γώ σκέφτομαι πώς θά πεθάνει καί δεν θά ρθει κανείς στήν κηδεία τού.